ช่วงนี้บริโภคข้าวเหนียวเป็นว่าเล่น
ไม่รู้เพราะอากาศร้อนหรือหากินง่าย
มื้อบรันช์ (เบรคฟาสท์+ลันช์) จึงเป็นข้าวเหนียวหมูปิ้งแทบทุกวันทำงาน
เอาจนคนในที่ทำงานเริ่มถาม ‘ไม่เบื่อบ้างหรือไง’
อยากตอบเหมือนกันนะ
แต่เกรงใจว่ามันจะยาวเกินไป
เลยมาตอบในนี้แทน
‘กินข้าวเหนียว ไม่เบื่อบ้างหรือไง’
ขอบอกว่า “เบื่อจะตาย ข้าวเหนียวร้านนั้น“
โคตรไม่อร่อย เนื้อแน่นแฉะน้ำ
เพราะใส่ถุงไว้ตอนที่ยังร้อนร้อน
เก็บไว้ก่อน
รอกินตอนสายสาย
ไอร้อนกลายเป็นน้ำและซึมซาบเนื้อข้าว
ทำให้ข้าวเหนียว ‘อย่างแฉะ’
และเนื้อมันก็แน่นแน่น
หาความเบาไม่เจอ
กินเข้าไป รู้สึกคล้ายโดนหินถ่วงในท้อง
อยากกินข้าวเหนียวแบบที่วัดบ้านต้อม
ที่บ้านดอนนาแพง ขอนแก่น
ข้าวเหนียวอุ่นอุ่นกินกับหมูทอด
เป็นข้าวเหนียวที่ให้ความรู้สึกเบา
เบาตั้งแต่หยิบออกจากกระติบ
ไม่ต้องใช้แรงงัดแงะใดใด
เอามือจกหรือส้อมจิ้มก็กลิ้งกลิ้งหล่นใส่จานแล้ว
พอมาอยู่บนปลายนิ้วก็ปั้นเป็นก้อนได้ง่ายง่าย
มันไม่ติดมือมากนัก
และที่สำคัญ เคี้ยวแล้ว “อื้มมมม อร่อย”
กินไปเรื่อยเรื่อยไม่รู้สึกจุกแน่น เหมือนข้าวเหนียวในเมืองนี่เลย
อดสงสัยไม่ได้ว่า ข้าวเหนียวในเมืองหลวงต่างกับข้าวเหนียวที่ต่างจังหวัดอย่างไร
จำได้ว่ากินข้าวเหนียวที่ เชียงใหม่ หนองคาย บึงกาฬ กุมภวาปี อุดรฯ ขอนแก่น ภูเวียง ด่านซ้าย เชียงคาน
มันก็ดูเบาเบา ให้ความรู้สึกเบา ไม่จุก
หรืออาจจะเป็นเพราะกินข้าวเหนียวในแต่ละแห่งที่ว่ามา
เป็นบ้านเพื่อน หรือไม่ก็ไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนจิต (ให้ว่างบ้างอะไรบ้าง)
พอกินข้าวเหนียวแล้ว ก็ได้สำเหนียกถึงความเป็นโลคอล
ที่อยู่กินกันอย่างประหยัด ทำมาเท่าไหร่ก็กินกันไปเท่านั้น
และพอใจในสิ่งที่มีอยู่ ไม่ได้ดิ้นรนอะไรมากมาย
มีปลาในน้ำก็ไปหามา มีข้าวในยุ้งก็เอามาหุงกินกัน
สงสัยว่า ข้าวเหนียวต่างจังหวัด
ทำให้รู้สึก เบาเบา ได้
ก็คงเพราะประการฉะนี้แล
