“เฮ้ย! เพิ่งรู้ตัวว่า ต้องตั้งชื่อให้ตุ๊กตาทุกตัว”

นานแค่ไหนแล้ว
ที่เราไม่ได้ตั้งชื่อให้กับสิ่งของรอบรอบตัว

เสาร์ก่อน
ได้เจอพี่สาว (แต่จริงจริง แล้วเป็น แม่ป้า น่ะ)
ได้คุยกันนานนาน
ได้ดูหนังด้วยกัน หลังจากที่ไม่ได้ดูด้วยกันนานมาก
แม่ป้าบอกว่า หนังเรื่องสุดท้าย ที่ดูด้วยกัน
คือ เรื่อง The Lord of The Ring (น่าจะภาค 2)
“จริงเหรอ!” ในความรู้สึก เราค้านอย่างนั้น
แต่เรื่องความจำ เราก็ยากจะโต้เถียง 555+

แม่ป้าเล่าเรื่องลูกสาวสุดที่รักให้ฟังว่า
“เมย์มีตุ๊กตาแพนด้าตัวหนึ่ง เป็นน้องสาวของหลินปิง
เลยตั้งชื่อให้ว่า น้องกางเกงลิง”
เออ เฮ้ย ชอบ น่ารักดี!
เด็กมหา’ลัยปีสอง ก็ยังเล่นตุ๊กตา ยังตั้งชื่อให้ตุ๊กตาอยู่เลย

เวลาผ่านมานานแล้ว
ตุ๊กตาตัวโปรด
มันเป็นกระต่ายสีม่วงลายทาง ทำจากผ้ายืด ยัดไส้ด้วยนุ่น
น่าแปลกที่พยายามนึกถึงชื่อของมัน
กลับมีแต่ความว่างเปล่า
สมองเค้นเอาชื่อต่างต่าง ที่ดูจะเป็นไปได้มากที่สุดออกมา
มันน่าจะชื่อว่า ‘เจ้าม่วง’
“เอ๊ะ หรือว่า ชื่อ เจ้ากระต่าย”
ปล่อยให้สมองสับสนกับเรื่องไร้สาระบ้างก็ดี
จะได้ฝึกทักษะความไร้สาระกันบ้าง*

เจ้ากระต่ายม่วง หายไปจากชีวิตอย่างถาวร
น่าจะประมาณช่วงปี 40-43
ปีที่เริ่มใช้ชีวิตวัยทำงานหรือไม่ก็กำลังทำงานอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ทำงานจันทร์ถึงเสาร์ ตกเป็นทาสงานอย่างที่สุด
แม่รื้อของ เพราะปลวกกินบ้าน
ก่อนทิ้ง แม่ถามว่า “จะเอายังไง จะกลับมาดูเองมั้ย”
หนังสือกลอน หนังสือนิยาย การ์ตูน สมุดบันทึก สมุดวาดรูป กระดานวาดรูป ตุ๊กตา ผ้าผ่อนและอื่นๆ ที่เป็นสมบัติบ้าของเรา
ปลวกกินสมบัิติบ้าไปเกือบเรียบ
“ไม่ต้องหรอกแม่ ไม่ว่างเลย เหนื่อย แม่ก็ทิ้งไปก็ได้นะ”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อยากจะนั่งลงกับพื้น
แล้วร้องไห้อย่างเด็กเด็ก
เพราะ คิดถึง สมบัติบ้าเหล่านั้น
ความทรงจำในวัยเด็กและวัยรุ่น
ไม่เหลือเลย
เพราะปลวก
หรือเพราะเราเองที่ไม่ใส่ใจ
ไม่สามารถจัดสรรเวลาให้พอดีได้

มาวันนี้
ยังมีตุ๊กตาสองตัวดำปี๋นอนสงบอยู่ในกล่องใหญ่ใบนั้น
เจ้าหมีพูห์ที่มีคนให้มาเป็นของขวัญ (จำเจ้าของที่ให้มาไม่ได้แล้ว)
ตอนที่มันยังเหลืองเหลือง มันน่ารักมากนะ
เจ้าหมาเน่าตัวใหญ่ ซื้อเอง เพราะอยากกอดมัน
แต่พอสีเราตกใส่มันจนดำ
ก็เอามันไปเก็บในกล่อง

บนที่นอนวันนี้
เจ้าหน้าลาสีฟ้า ไม่รู้จะจัดว่ามันเป็นตุ๊กตาหรือเปล่า
เพราะมันเหมาะจะเอาไว้หนุนหรือพิงมากกว่ากอด
เจ้าปิ๊กมี่ ตุ๊กตาที่จับฉลากปีใหม่ได้มาเมื่อต้นปี
โชคดีที่มันตัวดำอยู่แล้ว
มันจะได้อยู่ตรงนี้นานนาน
เจ้าหมา Bobby ถูกเอาออกจากกล่องเมื่อสามวันก่อน
เพราะตัดสินใจจะพามันออกมาเที่ยวเล่นแล้วล่ะ
หลังจากที่มันนอนอยู่ในกล่องกว่าปี

อากาศเย็นเย็นอย่างนี้
พาตุ๊กตาออกมานั่งเล่นกันดีกว่า
ว่าแต่ ช่วยตั้งชื่อให้เจ้าพวกนี้หน่อยสิจ๊ะ
“เอ้า เด็กเด็ก ตัวไหนอยากมีชื่อ ก็มาอ้อนขอพี่พี่เค้ากันนะ” 555+

ปล.
1. เจ๊ ตั้งชื่อ Bobby ลูกเจ๊ ให้หน่อยสิจ๊ะ อิอิ
2. HBD ‘ลุงK’ ที่ไม่ใช่ ‘ลุงKen’ มีความสุขสดชื่นสมวัยนะจ๊ะ 555+
อยากได้ตุ๊กตาใช่มั้ย บอกมาสิ กิกิ
3. * อีกแล้ว เชื่อไหมว่า คิดตรงกันข้าม เฟคสุดๆ เลยนะนั่น 555+

ค่ำคืนวันเสาร์ อากาศเย็นๆ พัดผ่านริมน้ำเจ้าพระยา

“อากาศเย็นชะมัด”

เวลานั้น แทนที่จะคิดถึงผู้คนที่เดินตามก้นกันต้อยๆ อยู่ตรงหน้า
ในใจกลับย้อนนึกไปถึง
วันเวลาเมื่อต้นเดือน เมษายน 2548 หลังจากเหตุการณ์สึนามิผ่านไปไม่นาน

ค่ำนั้น กับ อากาศเย็นละรอกที่สองของปี 2552
กลุ่มของพวกเราข้ามรั้วเหล็กดัดเข้าไป เพื่อเดินเล่นบนทางเดินริมแม่น้ำเจ้าพระยา
จุดเริ่มต้นของค่ำคืนนี้ อยู่ใต้สะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า ฝั่งพระนคร

อากาศเย็นๆ ริมแม่น้ำสายเลือดของประเทศ
พร้อมหน้าด้วยเพื่อนฝูงที่แสนจะรู้ใจกันนักหนา*
เรือร้านอาหารแล่นผ่านมา พาคลื่นกระทบหาฝั่งเสียงดังซู่ซ่าอยู่นั่นแล้ว

ท่วงทำนองนี้ ช่างคุ้นหู
จะขาดก็เพียง หนังเท้าไม่ได้สัมผัสน้ำเย็นๆ ก็เท่านั้น
ทั้งที่บรรยากาศไม่เศร้าสักนิด
เสียงคลื่นนี่เอง ตัวกระตุ้นเตือนให้นึกไปถึงวันนั้น

บนหาดทรายที่ร้างไร้ผู้คน
ที่นี่ ภูเก็ต เกาะท่องเที่ยวชื่อดัง หลังเหตุการณ์สึนามิผ่านพ้นไม่กี่เดือน
ขณะ เวลานั้น กำลังเดินเล่น ให้น้ำทะเลกระทบปลายเท้า
การเดินเพลิดเพลิน กับเพื่อนกลุ่มนี้ : พี่ชายคน น้องชายคน กับน้องสาวอีกสอง
ลำโพงโทรศัพท์เปล่งเสียงเพลงของคนอกหัก
แต่หัวใจที่หวิดเศร้านั้น กลับมาจากความรู้สึกหลากหลาย

คลื่นซ่าที่ซัดมา คือเสียงร้องไห้ของผู้คนหรือเปล่า
อาจจะทึกทักไปเองก็ได้
แต่ ที่นี่ เพิ่งมีคนเสียใจมากมาย
คนที่เสียชีวิตเพราะถูกคลื่นกลืนกิน
คนที่แสนเศร้าเพราะธุรกิจร้านค้าพังยับยากจะกู้คืน
คนบางคนสิ้นหวังจนหมดแรง แม้ยืนบนหาดทรายนี้คงไม่อาจทำได้
ชายหาดที่เคยสวยงามในสายตา
คงเป็นเพียงผืนผ้าสีดำ ที่แต้มด้วยดวงวิญญาณของคนหลายเชื้อชาติ

อนิจจา
แม้ชายหาดจะว่างเปล่า
มีเพียงเม็ดทรายเป็นผองเพื่อนกับแผ่นดินและทะเล
แต่มองไปทางไหน ก็รับรู้ได้ว่า
สสาร นั้นมีอยู่จริง

“พิชชี่” เสียงของตากล้อง มองลอดช่องพร้อมทั้งส่งเสียง
เสียงนั้น เรียกความจำให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน
ที่นี่ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ลมหนาวของเดือนพฤศจิกายน ปี 52
เรียกสติกลับมาอีกครั้ง

เสียงคลื่นตรงนี้ ไม่ซัดแรงเท่าใดแล้ว
แต่เสียงที่หัวใจได้ยิน
ยังคงเป็นเสียงลมอื้ออึงและคลื่นสาดซัดโครมคราม
เหมือนคลื่นทะเลบนชายหาดป่าตอง
ในคืนวันอันว่างเปล่า

…

…

…

ปล
1. หวังว่าจะเข้าใจกันนะ อันไหนรู้สึกจริง ตรงไหนเฟค
2. ช่วงนี้ นอกจากเรื่องงานแล้ว ทุกอย่างในชีวิตดูไร้สาระไปทั้งหมด พยายามหาสาระอยู่น่ะ
3. แต่งดเว้น การสาระแน ^^

วันก่อนโน้น

ฝนตกหนัก

หัวใจเปียก

เวลาผ่าน

มองโลกกว้าง

เห็นชีวิต

วันนี้รู้ตัวแล้วว่า
วันนี้ว่าง

แต่พรุ่งนี้ไม่ว่าง เพราะนัดเพื่อนเคลียร์งานให้จบ
พรุ่งนี้อยากไปงานหนึ่งงานที่จะมีชาว wp ไปชุมนุมกัน
แต่เสียดาย อดไป แน่นอนแล้ว
เว้นเสียแต่ว่า เพื่อน ไม่มาเจอ

สัปดาห์ก่อน
งานชุกชุม
สัปดาห์ก่อนต้องไปทำงานในวันเสาร์
พลาดแล้วพลาดเลย งานเทศกาลละครกรุงเทพ 2552

นั่งนึกย้อนไป
ถ้ารู้ก่อนว่ามีงานนี้
แล้วไปไม่ได้
ไม่เหมือนวันนี้
ที่เพิ่งรู้
แต่ไม่ได้ไปดู
จะเสียใจ เสียดายมากไหม

วันนี้รู้แล้วว่า เวลาเป็นของเรา
เตรียมตัวออกจากบ้าน
ไปท่องโลกอื่นดีกว่า
เทศกาล World Film ยังมีนี่นา

ได้เวลาแล้ว
เวลาของเรา

ไปก่อนนะจ๊ะ
ไม่อย่างนั้น อาจจะเสียดายไปจนถึงพรุ่งนี้

ปล. แปลกใจที่เราไม่ได้รับข่าวสาร งานเทศกาลละครกรุงเทพ ปีนี้เลย
ทั้งที่เคยไป เคยลงทะเบียน เคยใส่อีเมล์ในใบลงทะเบียนนั้น
น่าเศร้าจริงๆ

ได้มาแล้ว สีน้ำหลุม มีทั้งหมด 12 สี ของมาสเตอร์อาร์ต

(อยากได้ซากุระเหมือนกัน แต่ขี้เกียจผสมอะ)

ลองหลุมๆ ดูบ้าง

เดี๋ยวจะลองเล่นไปเรื่อยๆ

แก้เครียดได้ดีนะ

ใครสนใจก็ลองดูจ้ะ

ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว
คนความจำสั้นอย่างเรา
ยังจำคำพูดของ น้าแท็กซี่คนนั้น
บนรถคันนั้นได้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว

“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”

วิทยุในรถแท็กซี่
เปิดเพลงหลายเพลงที่ฟังแล้ว ต้องบอกว่า
‘เหยียบย่ำหัวใจ’
ฟังไปก็เดาไปเรื่อยว่า ดีเจจะเปิดเพลงอะไรต่อไป
‘จะตอกย้ำ ทิ่มตำกว่านั้นอีกมั้ย’

“เพลงต่อไป ถ้าเป็นเพลงพี่เบิร์ด ‘ไม่แข่งยิ่งแพ้’ น่ะ ตายแน่”

บรรยากาศที่มีคนมากมายพากันออกมาเที่ยวเล่นสนุกในวันปล่อยผี (ฝรั่ง)
แต่ใจมันบอกว่า เหงา
มันเป็นเพราะอะไร
เพราะการ ‘เลิกรักใครสักคนไม่ได้ใช่ไหม’

มันน่าเศร้า
ที่ต้องคอยถามใจตัวเองบ่อยๆ
จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

บางครั้งมันก็ไม่เศร้านัก
มันก็แค่เหงานิดหน่อย

แต่ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า
มีคำถามเดิม
เหงาอยู่เรื่อยๆ
ไปจนเท่าอายุของน้าแท็กซี่คนนั้น

จะรู้สึกเฉยๆ กับการพูดประโยคนี้
“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”
ได้ไหม

ปล.
1 ว่าจะเอาเลขรถไปซื้อสลากกินแบ่งฯ แต่ลืม 555+
2 เมื่อคืนฝันว่า เจอกองถ่ายฯ ของนักเขียนคนดัง กำลังยกกองไปถ่ายอะไรสักอย่างที่เมืองหนาวๆ เห็นทีมงานใส่เสื้อโค้ชตัวหนามากกก
ไม่เห็นหน้านักเขียนในฝันนั่น แต่รู้สึกว่าสนุกดี “อยากเป็นหนึ่งในทีมงานจัง (เว้ยเฮ้ย)”
3 ไม่ใช่เลิกรักใครสักคนไม่ได้จริงๆ เขียนเพราะอารมณ์มันพาไปเฉยๆ น่ะ

วันนี้วันเกิดแม่

สุขสันต์วันเกิดนะแม่นะ

ขอให้แม่มีเวลาว่างมากๆ มีเวลาอ่านหนังสือที่อยากอ่าน มีเวลาทำโน่นทำนี่ที่อยากทำ (ยกเว้นการวิ่งรอกเลี้ยงหลาน)

และสุดท้าย

ขอให้แม่ถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1

^^