ได้มาแล้ว สีน้ำหลุม มีทั้งหมด 12 สี ของมาสเตอร์อาร์ต

(อยากได้ซากุระเหมือนกัน แต่ขี้เกียจผสมอะ)

ลองหลุมๆ ดูบ้าง

เดี๋ยวจะลองเล่นไปเรื่อยๆ

แก้เครียดได้ดีนะ

ใครสนใจก็ลองดูจ้ะ

ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว
คนความจำสั้นอย่างเรา
ยังจำคำพูดของ น้าแท็กซี่คนนั้น
บนรถคันนั้นได้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว

“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”

วิทยุในรถแท็กซี่
เปิดเพลงหลายเพลงที่ฟังแล้ว ต้องบอกว่า
‘เหยียบย่ำหัวใจ’
ฟังไปก็เดาไปเรื่อยว่า ดีเจจะเปิดเพลงอะไรต่อไป
‘จะตอกย้ำ ทิ่มตำกว่านั้นอีกมั้ย’

“เพลงต่อไป ถ้าเป็นเพลงพี่เบิร์ด ‘ไม่แข่งยิ่งแพ้’ น่ะ ตายแน่”

บรรยากาศที่มีคนมากมายพากันออกมาเที่ยวเล่นสนุกในวันปล่อยผี (ฝรั่ง)
แต่ใจมันบอกว่า เหงา
มันเป็นเพราะอะไร
เพราะการ ‘เลิกรักใครสักคนไม่ได้ใช่ไหม’

มันน่าเศร้า
ที่ต้องคอยถามใจตัวเองบ่อยๆ
จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่

บางครั้งมันก็ไม่เศร้านัก
มันก็แค่เหงานิดหน่อย

แต่ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า
มีคำถามเดิม
เหงาอยู่เรื่อยๆ
ไปจนเท่าอายุของน้าแท็กซี่คนนั้น

จะรู้สึกเฉยๆ กับการพูดประโยคนี้
“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”
ได้ไหม

ปล.
1 ว่าจะเอาเลขรถไปซื้อสลากกินแบ่งฯ แต่ลืม 555+
2 เมื่อคืนฝันว่า เจอกองถ่ายฯ ของนักเขียนคนดัง กำลังยกกองไปถ่ายอะไรสักอย่างที่เมืองหนาวๆ เห็นทีมงานใส่เสื้อโค้ชตัวหนามากกก
ไม่เห็นหน้านักเขียนในฝันนั่น แต่รู้สึกว่าสนุกดี “อยากเป็นหนึ่งในทีมงานจัง (เว้ยเฮ้ย)”
3 ไม่ใช่เลิกรักใครสักคนไม่ได้จริงๆ เขียนเพราะอารมณ์มันพาไปเฉยๆ น่ะ

วันนี้วันเกิดแม่

สุขสันต์วันเกิดนะแม่นะ

ขอให้แม่มีเวลาว่างมากๆ มีเวลาอ่านหนังสือที่อยากอ่าน มีเวลาทำโน่นทำนี่ที่อยากทำ (ยกเว้นการวิ่งรอกเลี้ยงหลาน)

และสุดท้าย

ขอให้แม่ถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1

^^

ดาว

หากคืนนี้ มีดาวอยู่ล้านดวง
ฉันขอได้ไหมสักดวงหนึ่ง ช่วยฟังฉันที

จากวันที่เธอไม่อยู่

วันเปลี่ยนและหมุนไป แต่ใจยังเป็นเมื่อวาน
ทุกๆ อย่างในทุกวัน ยังมีเธอทุกลมหายใจที่เข้าออก
นานแค่ไหน ไม่ลืมเธอ

ลมหนาว

ใกล้หน้าหนาวทุกครั้ง คล้ายฤดูกาลยิ่งเหงา
ต้องทนหนาวกับใจที่เหงา คนเดียวอย่างเดิม

ไกลเท่าเดิม

จากที่เคยใช้เวลา เนิ่นนานทุกอย่างเท่าเดิม
แล้วทำไมไม่คิดเพิ่มเติม เธอเว้นทางเดินเผื่อใคร…

ความคิด

ให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้
อาจไม่เห็นได้ด้วยตา
ฉันจะฝากเอาไว้ อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า
มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า

หนึ่งความเหงาบนดาวเคราะห์

เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้
มีไหมใครสักคน มาแบ่งความเหงาฉันไป

โปรดส่งใครมารักฉันที

เปิดเพลงรักฟังอยู่คนเดียว มีรักข้างเดียวมันเปลี่ยวหัวใจ
มองไปรอบตัวก็ยังไม่เห็นใคร ทำไมต้องเป็นเรา

คนบนฟ้า

เหตุใดคน คนนั้นถึงทำให้เธอ ไม่มีฉันในสายตา
เหตุใดคนคนนั้น ถึงทำให้เธอมองฉัน เหมือนคนแปลกหน้า
แต่ฉันคิดถึงเธอ .. ทุกลมหายใจ..

อยู่ที่ไหน

มองไปทางไหนไม่พบอะไรที่ดี ที่จะทำให้ใจมีความหวัง

เธอคือความฝัน

จะลองไขว่คว้าหาคำตอบ
ฝันคงจริงสักครั้ง
จะมีความรักให้เธอ
อย่างหาใครมาเปรียบเหมือน

คู่กัน

ฉันรักเขาตั้งแต่วันนั้น..ไม่ต้องมีเหตุผลอื่นๆอีกมากมาย
การที่ไม่เคยรู้จักกันนั้น…ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สิ่งที่คู่กัน…ก็ควรคู่กัน

สักครั้ง

ให้อยู่แสนไกล ถึงแห่งหนใด
จะเก็บใจของฉันดวงนี้เอาไว้
มอบให้ใครสักคนที่ฟ้ากำหนดมาคู่กัน
ให้ฉันมีโอกาสสักครั้งได้สัมผัสคำที่เรียกว่ารักแท้

ถ้าตัวหนังสือเหล่านี้
วิ่งเล่นอยู่ข้างข้าง นักร้อง สักคน
ไม่รู้ว่า เสียงร้องนั้นจะเศร้าไหม

ค่ำนี้ ฟ้าเปิด
อากาศเย็นดี
มองเห็นพระจันทร์ครึ่งดวง

ตามปกติแล้ว
คืนไหนที่เห็นจันทร์
ไม่รู้สึกเหงานัก

แต่กลับกัน
ถ้าเห็นดาวเต็มฟ้า
ไม่รู้ว่า จะเหงาไปถึงไหน

สงสัยจะเป็นเพราะว่า
ดาวมีเป็นล้านล้านดวง
นับคนเดียว จะเหนื่อย

ดาวบนฟ้าต่อให้ตกลงมาเป็นสายฝน
ก็ยังมีอยู่อีกเป็นล้านล้านล้านดวง
ว่าไหม ถ้ายิ่งนับ ก็คงจะยิ่งเหงา

…..

….

ปล.
1 ชื่อและเนื้อเพลง ไปก๊อปปี้มาจากเวบ http://www.siamzone.com และอื่นๆ
2 กลับมาแล้ว ฤดูนับดาวข้างกองฟืน

เช้าวันที่ 20 ตุลาคม 2552

เป็นเช้าที่ดีใจมากอีกเช่นเคย
เพราะตื่นทันดูรายการโปรด

ช่วงตอมแมลงวัน
คุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน มาพูดคุยเรื่องอะไรก็ไม่ทันดู
เปิดมาถึงก็เป็นตอนแนะนำหนังสือแล้ว
เสียดายที่จำชื่อหนังสือเล่มนี้ไม่ได้
แต่จำเรื่องที่คุณอภิรักษ์พูดถึงหนังสือได้พอควร

เขาพูดเรื่อง กฎ 10,000 ชั่วโมง
กฎนั้นมีอยู่ว่า
การที่ใครสักคนจะประสบความสำเร็จในเรื่องใดๆ
จะต้องทุ่มเทเข้าไว้ และลงมือทำสิ่งนั้นบ่อยๆ
ในหนังสือได้ยกตัวอย่างบุคคลดังที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเอาไว้
หนึ่งในนั้นคือ บิล เกตส์ เจ้าพ่อไมโครซอฟท์

หากใครทราบประวัติของคนๆ นี้
ก็จะทราบดีว่่า เขาประสบความสำเร็จทางธุรกิจ ทั้งๆ ที่เรียนไม่จบมหาวิทยาลัย
แต่ร่ำรวยมหาศาลจากไมโครซอฟท์ที่เขาสร้างขึ้น (ร่วมกับเพื่อนอีกสองคน)
(และคงไม่ต้องพูดถึงด้านมืดของการทำธุรกิจนี้นะว่า สำเร็จได้เพราะยืนอยู่บน ‘ร่าง’ ของใครบ้าง)

สรุปความเอาเอง ตามประสา…
การฝึกปรือฝีมือในแนวทางนั้นๆ จนครบหลักสูตร 10,000 ชั่วโมง
แล้วคุณจะประสบความสำเร็จได้

ณ เวลานี้
ก็เดินทางผ่านเวลามาครึ่งชีวิตเข้าไปแล้ว
การฝึกอ่านได้ผ่านชั่วโมงบินมาแล้วมากกว่า 50,000 ชั่วโมง
(นับเฉพาะเรื่องที่ชอบที่ชอบเท่านั้น)

น่าแปลกที่พอเริ่มเข้าสู่ชั่วโมงอ่านที่ 40,000 กว่า
เรากลับต้องฝึกเขียนด้วย
แอบดีใจ ที่ชั่วโมงฝึกเขียนนั้นผ่านมาเกินครึ่งทางแล้ว
ดังนั้น พอครบ 10,000 ชั่วโมง
คำว่า ‘ประสบความสำเร็จ’ น่าจะมาพร้อมๆ กัน

ในช่วงหลายปีมานี้ ของแถมอีกอย่างที่ได้มาในขณะฝึกอ่าน ฝึกเขียน
นั่นคือการฝึกคิดด้วย
แม้ตลอดมา มันจะเป็นการคิดในเชิงลึก
แต่อย่างน้อยน้อย
ในตอนนี้เราก็ฝึกคิดแบบกว้างด้วยนะ

ปล. ทั้งนี้ การประสบความสำเร็จของแต่ละคน ไม่เหมือนกันนะจ๊ะ ^^

ค่ำคืนของวันที่ 15 ตุลาฯ
เดินออกจากโรงหนัง
ดูหนังจบแล้ว
แต่ความรู้สึกยังคงอยู่
เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก…

ไม่รู้ว่าใครจะเป็นเหมือนกันบ้าง
ดูหนังโรแมนติก-คอมเมดี้ บางเรื่อง
เหมือนโดนชกจนสลบ
ไม่ได้สลบไปพร้อมความสุขนะ
แต่ต้องหลับไปทั้งน้ำตา
พอตื่นขึ้นมาก็ยังมึน
มีอาการคล้ายคนเมา เดินไม่ตรงทาง
อาการแบบนี้ เกิดจากร่างกายขาดสมดุล
เพราะใจหาย
ก็หัวใจโดนชกจนป่นเป็นเศษผง
มันก็ร่วงหล่น ตามทางที่เดินนั่นปะไร…

เหมยลี่พูดประโยคนั้น
“…………”
ดูเหมือนว่า จะเป็นประโยคแทงใจ

ค่ำคืนนั้น
ได้ที่นั่งบนรถเมล์
เป็นที่นั่งข้างหน้าต่างเหมือนเคย
‘คาดว่า ปีนี้ลมหนาวจะมาเร็วกว่าทุกปี’
ลมที่พัดมาแตะผิว
ทำให้รู้สึกเหมือนเพลง ‘ลมหนาว’ กำลังจะกลับมา
และความเหงาก็จะกลับมาเช่นกัน

‘อย่าปล่อยให้ความเหงา แทรกตัวบนรางรถไฟ
ถ้ารู้ตัวว่าเหงา ให้เดินออกมาจากความเหงานั้น
อย่าปล่อยให้เงาของความเหงา ฝังเป็นสนิมอยู่บนรางรถไฟเลย
เพราะสุดท้ายแล้ว รถไฟก็แค่วิ่งผ่านบนราง’

สุดท้ายก็ได้รู้ว่า
ดูหนังเรื่องนี้แล้ว
“เหงาชิบ…เลยว่ะ”

ถ้าอายุน้อยกว่านี้
อาจจะวิ่งย้อนศรไปหาความรักที่ผ่านเลยมาแล้ว
แต่ดูเหมือนว่า หนังยิ่งตอกย้ำกับคนอย่างเรา
ยิ่งเหงาเท่าไร เรายิ่งหาความสุข มาใส่ใจมากเท่านั้น
มันอาจจะเป็นความสุขแบบโสดโสด
ที่ไม่ต้องไขว่คว้าใครสักคนมาอยู่ข้างข้าง
ไม่จำเป็นต้องมีใครอีกคนมาอยู่ใกล้ใกล้
แค่มีใครบางคนที่เข้าใจ
นั่นก็พอแล้ว

…

ปล.
1 ไม่อยากจะอวย ไม่ได้ชอบพี่เคนเป็นการส่วนตัว แต่หลงรัก เหมยลี่
อยากให้หนังไทยได้ตังค์เยอะๆ “ไปดูหนังไทยช่วยชาติกันเถอะ”
2 ไปดูกันเหอะคนเมือง แล้วคุณจะรักชีวิตในเมืองใหญ่มากขึ้น
Bangkok Traffic (Love) Story
ชอบชื่อภาษาอังกฤษของหนังเรื่องนี้
ฟังแล้ว ซิตี้ดีเหลือเกิน
3 เคยเขียนเรื่องนี้ไว้นานมากแล้ว ปล.ขอให้มีความสุข : รถไฟรัก ฉบับ ตจว. VS กทม.

สิบห้า ตุลาคม สองห้าห้าสอง

การที่เรารอคอยอะไรสักอย่าง
ถ้าเป็นเรื่องดีดี
มักรอด้วยใจ สุขสุข

เมื่อคืนนี้ฝนตกปรอยปรอย
ทำให้อากาศเย็นเย็น ชื้นชื้น
นอนหลับสบายดีมากมาก

เมื่อเช้าตื่นสาย
ทำตัวสบายสบายเหมือนเดิม
ค่อยค่อยชงกาแฟดำ
เติมน้ำตาลคาราเมลหนึ่งช้อน
แต่สุดท้ายก็ดื่มรวดเดียว

อากาศเย็นเย็น
กาแฟร้อนร้อนสักแก้ว
อะไรมันจะสุขปานนั้น

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้วาดรูป
ฝีมือที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว
ยิ่งถดถอยกันไปใหญ่
เดี๋ยวหนาวกว่านี้อีกนิด
จะวาดรูปบรรยากาศหนาวหนาว (ให้ดูกันนะ – ว่าแต่ใครจะดูล่ะเนี่ย)

ตื่นเมื่อเช้านี้
เท้าแตะพื้นห้อง
โอ มันเย็นเจี๊ยบอย่าบอกใคร
รู้สึกสัมผัสได้
ถึงเรื่องดีดี ที่กำลังจะมา

อากาศจะหนาวอีกแล้ว
มาเร็วเร็วนะ
เรื่องดีดี สักเรื่อง
ฉันรอเธออยู่จ้ะ

…

ปล1  วิธีเขียนคำซ้ำแบบนี้ เอามาจากหนังสือ “รักคนอ่าน” : ทราย เจริญปุระ (ที่พี่คนหนึ่งให้มาเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อนโน้น)

ปล2 วันนี้ วันคล้ายวันเกิดของคนเก่งคนหนึ่ง นามว่า เอ๋เอ๋ (อยากเก่งอย่างเค้าบ้าง เลยมาบันทึกไว้)
คิดว่า เอ๋เอ๋ จะได้เจอแต่เรื่องดีดี (ตลอดไป) เหมือนที่เอ๋เอ๋ เป็นคนดี (พอตัว)
และที่สำคัญ เอ๋เอ๋ทำดีดี กับมิตรรักนักอ่านเสมอต้นเสมอปลายเสมอกันทุกคน ^^