ดีใจ

November 12

การที่คนเรามีอายุขัยหลายสิบปีหรืออาจมากไปจนถึงร้อยปี (หากสุขภาพดีมั่กมักกกกก) เราคงได้รู้จักผู้คนมากมาย ตามหนทางที่เดินไป

เพราะชีวิตคนเปรียบเป็นการเดินทางแบบหนึ่งเหมือนกัน ระหว่างทางจึงได้พบประสบการณ์หลากหลาย ที่สำคัญยังได้สัมผัสตัวตนของคนอีกหลายคน

คนบางคน เราได้ทำความรู้จักไปจนถึงตับไตไส้พุง บางคนก็แค่ยิ้มแย้มทักทายแล้วจากกันไป

บางหนเราอยากรู้จักคนบางคนเพื่ออะไรบางอย่าง อาจเพื่อการงาน หรือแม้กระทั่งเพื่อเติมเต็มจิตวิญญาณของเราเอง

ในความสัมพันธ์ที่พัฒนากันไปตามเวลานั้น มีหลายสิ่งเกิดขึ้น หากจะให้นิยามส่วนสำคัญน่าจะเป็น “ความผูกพัน”

ในสายใยบางๆ แห่งคำว่าผูกพันนี้ แม้มันจะแอบซ่อนอยู่จนบางครั้งยากจะมองเห็น แต่เมื่อใดที่เราต้องแยกจากใครสักคนนั้นในถนนสายหนึ่ง เราจะมองเห็นสายสัมพันธ์นั้นได้ชัดเจน เพราะมันจะยังคงอยู่ตามหนทางเบื้องหลังที่เราทิ้งไว้

วันใดที่เราต้องหวนกลับมาในหนทางเดิม เราคงคิดถึงใครสักคนขึ้นมาบ้าง แม้เพียงเราก้มลงมองไปตามทาง ก็จะได้เห็น “สายสัมพันธ์” เรียงรายอยู่ตามทาง การจะย้อนทวนความสัมพันธ์จึงไม่ยากเย็นเลย

หากยิ่งในความผูกพันนั้นมีสิ่งที่เรียกว่า “มิตรภาพ” คงอยู่ด้วยแล้ว รอยยิ้มที่จริงใจ จะปรากฎอีกครั้งเมื่อ “ดีใจ” ที่ได้พบกันอีกครา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: