วินาทีแห่งการตัดสินใจ

November 14

ทำไมพอถึงวินาทีแห่งการตัดสินใจมาถึงทีไร ฉันต้องคอยฟังเสียงของเจ้าตัวขาวกับเจ้าตัวดำในหัว (ใจ) มันถกเถียงกันทุกทีสิน่า

จนตอนนี้กลายเป็นความเคยชิน ฉันมักรอคอยฟังเสียงเจ้าตัวขาว-เจ้าตัวดำ อยู่บ่อยๆ มันมักเถียงกันด้วยทุกๆ เรื่อง ที่ต้อง “เลือก” ว่าจะไปซ้ายหรือขวา ก้าวหน้าหรือถอยหลังและทุกๆ ครั้ง ฉันจะเป็นเหมือนกรรมการห้ามมวยบนเวที เป็นคนที่ส่งเสียงอย่างไร เข้าไปใกล้มันมากที่สุด แต่มันก็ไม่เคยฟัง

เจ้าตัวดำเดินปรี่เข้าไปใกล้แล้วศอกใส่จนเจ้าตัวขาวหน้าหงาย ทันใดนั้นเสียงระฆังดังเหง่งหง่าง บอกเวลาหมดยก ทีนี้มันถึงหยุดลงได้ง่ายๆเสียอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ฉัน “ห้าม” อยู่ตรงข้างหูแท้ๆเชียว

ฉันเห็นสภาพเจ้าตัวขาวบอบช้ำมาก ใจจึงจำยอมไปตามทางที่เจ้าตัวดำชี้แนะ

ทำไมโลกของฉันจึงมักมี เจ้าตัวขาว เจ้าตัวดำ เพียงเท่านี้เองหรือ

ในทุกวันที่ฉันฟังเสียงคนรอบข้าง เจ้าตัวขาว เจ้าตัวดำ ก็ฟังอยู่ด้วยเสมอ

พอได้เวลาตัดสินใจ มันจะมาเสนอหน้า ชกมวยแลกหมัดกันอยู่ร่ำไป ปากก็พร่ำต่างๆ นานา จนฉันปวดหัว (ใจ)

คนรอบข้างไม่สามารถมีอิทธิพลเหนือไปกว่าเจ้าตัวขาว เจ้าตัวดำ ได้เลย เพราะมันจะต้องคอยกระซิบว่า ตามนั้นสิ ตามนี้สิ

ดังนั้นจึงไม่ใช่การฟังแล้วทำตาม “คนภายนอก” เลยสักครั้ง มันเป็นคนภายในตัวฉันนี่เอง

แต่ว่ามันไม่สนุกนัก หากเจ้าตัวดำชนะอยู่บ่อยๆ ระยะหลังมานี้ เจ้าตัวดำมีอิทธิพลเหนือเจ้าตัวขาวมากขึ้น ฉันจะทำอย่างไรดี เพราะเขาว่ากันว่า “ด้านมืด” ในใจคนนั้น น่ากลัวกว่าสิ่งใด

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

ฉันต้องเปิดตามอง เปิดหัวใจฟัง คนรอบข้าง ให้มากขึ้นกว่าเดิมอีก เขยิบไปเข้าใกล้คนดีๆ เข้าทำนอง “คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล”

ทีนี้พอเจ้าตัวขาวมีข้อมูลจากคนดีๆ เรื่องดีๆ มากขึ้น มันก็จะเสียงดังขึ้น ฉันจะได้รับฟังเสียงของเจ้าตัวขาวได้ชัดกว่าเดิม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: