สายลมมายา

September 18

เมื่อมนุษย์เป็นปัจเจก

ก็ย่อมมีความเป็นตัวตนของคนนั้นอยู่ทุกอนู

ไม่มีใครบั่นทอนหรือสร้างกำลังใจให้ใครๆ

ได้มากเท่าตัวเองหรอก

อารมณ์มีเข้ามาแล้วก็จากไป

มันเป็นมายา

หากวันใดกำจัด อารมณ์ ออกไปได้

เมื่อนั้นคงจะ นิพพาน

ทิฐิเป็นกำแพงแก้วชั้นดีที่คอยกีดกั้นสัมพะเวสีเช่นความโกรธ

หากแต่เมื่อความโกรธนั้นจากไปแล้ว

กำแพงนั้นไม่ได้ถูกทำลายลง

ก็ไม่ต่างอะไรจากนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไหม้ไฟอยู่ตลอดเวลา

ถ้าไม่ลุกขึ้นแล้วเดินจากมา ก็จะร้อนรุ่มอยู่อย่างเดิม

ทุกก้าวย่าง มองไปทางใด

เมฆฝนหนาแน่นจนมองไม่เห็นท้องฟ้า

สายลมกำลังร่ำไห้ ไปยังทุกหนแห่ง…

มิใช่พายุรุนแรง

นั้นคือฝนตกพรำๆ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ

ลมพัดวูบผ่าน เย็นจับขั้วหัวใจ

สายลมกระซิบแผ่วเบา เมื่อไรท้องฟ้าจะเปิด…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: