เมื่อเรายิ้มให้กัน

September 24

เหตุการณ์ในคืนวันที่ 19 กันยายน 2549 ส่งผลให้ใครหลายๆ คน “นอนไม่หลับ” ซึ่งรวมถึงตัวฉันเองด้วย

ในคืนนั้น ฉันเอาแต่นั่งเฝ้าหน้าจอคอมฯ เพื่อเกาะติดสถานการณ์ในเว็บไซต์ข่าวทั้งไทยและเทศ (ก็ไม่น่าแปลกหรอกที่ โทรศัพท์มือถือของคนในเขต กทม. จะติดต่อกันแทบไม่ได้ในคืนนั้น เนื่องเพราะการจราจรทางเครือข่ายสัญญาณหนาแน่นนนนเป็นที่สุด)

เอาเป็นว่า ฉันไม่ขอไปเอี่ยวถึงสถานการณ์ทางการเมืองทั้งหมด ก็รู้กันดีอยู่แล้วว่า มันเปราะบางเพียงไร

23 กันยายน 2549 ฉันได้มีโอกาสไปยังวัดเบญจมบพิตรอีกครั้ง

ในหนนี้เป็นเพราะมีปรากฏการณ์ที่เลื่องลือไปไกลถึงไหนๆ ว่ามีคนมาเยี่ยมชมที่วัดหนาตาจนหัวกระไดวัดไม่แห้ง…

และก็เป็นจริงดังว่า ที่หน้าวัด มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและบรรดานักท่องเที่ยวชาวไทย (มุง) มากมาย แวะเวียนเข้าไปถ่ายรูปกับทหารหาญและรถถัง (ของจริง)

บรรยากาศนั้นคลับคล้ายคลับคลา “วันเด็ก” เหลือเกิน (ที่จะไม่เหมือนก็บรรดาปืนและกระสุนที่บรรจุอยู่ในลำกล้องทั้งปืนเล็กพอดีมือไปจนถึงปืนใหญ่ๆของรถถังน่ะแหล่ะ ที่เป็นของจริง —ชัวร์—) สาเหตุของบรรยากาศที่เหมือนกับงานวันเด็ก เป็นเพราะเหล่าทหารกล้าที่ปฏิบัติหน้าที่กันอยู่นั้น ต่างยิ้มแย้มแจ่มใส และยินดีเป็น “นายแบบจำเป็น” ให้เด็กๆ ประชาชนและนักท่องเที่ยวได้ชักภาพกันจนเป็นที่พออกพอใจ

ฉันว่า เรื่องทุกอย่างมันจะดีเอง หากเราทุกคนยิ้มให้กัน —ไม่ใช่แยกเขี้ยวใส่กันนะจ๊ะ—

The show must go on.

เป็นคนดีศรีสังคม แล้วสังคมจะน่าอยู่…..เนอะว่ามั้ย?????

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: