การปรากฎตัวของเงา (ก่อนฤดูฝน)

–1–

“แกจำหนังเรื่องนั้นได้ป่ะ ที่มีอีลำยองน่ะ”

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังแว่วมาเข้าหู โจนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็ก ตั้งอยู่หลืบในสุดของร้านอาหารกึ่งผับร้านนี้

“พอเถอะค่ะ พี่โจ” สาวเสิร์ฟ เอ่ยปากยับยั้งการสั่งเบียร์ขวดที่ 7 ของโจเอาไว้

“นี่แอม แอมว่าพี่เมาหรือยัง” โจ พูดไปแต่ไม่ได้มองหน้าสาวเสิร์ฟเลยสักนิด เพราะสภาพที่เป็น คือ เธอก็แทบจะนอนลงไปบนโซฟานั้นอยู่แล้ว

“พี่คะ แอมว่า พี่เมาแล้วล่ะ เดี๋ยวแอมให้กิ๊กไปส่งนะพี่” พูดจบแอมก็เดินหายไป

“แก ข้าว่า แม่นี่ มันเมาแล้วว่ะ” ผู้ชายคนเดิม โต๊ะใกล้ๆ กัน พูดแล้วก็ลุกจากโต๊ะตรงมาหา โจ

“น้องสาว เหงามั้ยจ๊ะ” พูดไม่พูดเปล่า มือก็เอื้อมมาจับต้นแขนอันเปลือยเปล่าของโจ เพราะวันนี้เธอสวมเสื้อแขนล้ำ ที่เว้าลึกเข้าไปมากนัก

“เฮ้ย! อยากมีเรื่องเหรอ” โจ ลุกขึ้นโวยวายทันทีที่มีคนมาถูกตัว

“มีอะไรพี่โจ” กิ๊ก ชายหนุ่มที่แอม พูดถึงเมื่อสักครู่ เดินเข้ามาถึงโต๊ะของโจ พอดี แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินกลับไปที่โต๊ะของตัว ทันทีเหมือนกัน

“อืออม ไอ้นั่น” มือที่ชี้ไปนั้นไม่ได้ถูกทิศทางอย่างใจโจนัก “เอ้อออ เฮ้ยยย อื้อออ ไอ้เนี่ย” โจเดินเซๆ ไปยังโต๊ะของผู้ชายคนเมื่อครู่

“เมื่อกี๊ แกถามว่าไรนะ” เสียงอ้อแอ้ของโจ บอกอาการว่าเมาเต็มที่แล้ว

ผู้ชายคนที่เดินไปแต๊ะอั๋ง โจ ถึงโต๊ะยังคงเงียบอยู่ อาจเพราะชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นามว่า “กิ๊ก” ที่ยืนอยู่ตรงหน้ามีกล้ามหน้าอกหลายมัดราวเอากระบอกข้าวหลามมาแปะไว้ ในร้านนั้นมืดพอสมควร หากสว่างกว่านี้คงได้เห็นเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของชายผู้เกือบมีเรื่องกับหนุ่มนักกล้ามคนนี้แล้ว

“พี่โจ ไปเถอะ ผมไปส่ง” แล้วชายหนุ่มก็ดึงหญิงสาวที่ฟุบไปบนโต๊ะของคู่กรณีขึ้นมา แล้วประคองเดินออกไปทางหน้าร้าน

นอกร้านอาหาร ที่ลานจอดรถไม่มีใครอื่นอีก นอกจาก โจกับกิ๊ก แถมถนนหน้าร้านก็เงียบราวป่าช้า ไม่มีรถผ่านมาในเวลา ตี 1 กว่าๆ อย่างนี้ เลยสักคัน

“ฝนตก” โจ ที่เมาแทบไม่ได้สติ ลืมตาปรือขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่า มีน้ำหยดแหมะลงบนผิวกาย

“ขึ้นรถเลยพี่ ไม่เล่นแล้ว” โจกำลังเอามือรองน้ำฝนเล่น กิ๊กจับโจไว้ พยายามดันเธอเข้าไปในรถเก๋งสี่ประตูสีดำสัญชาติญี่ปุ่นคันนั้น 

รถยนต์สีดำคันนั้นแล่นหายออกไปนานแล้ว ฝนเริ่มลงเม็ดหนาขึ้น เสียงผู้ชายสองคนถกเถียงกันอยู่ที่ลานจอดรถของร้านอาหาร

“แกนี่ก็ช่างหาเรื่องดีแท้ๆ เห็นมั้ย ผู้หญิงคนนั้นมีบอดี้การ์ดตัวยังกับยักษ์” ต้อม เริ่มเปิดฉากบ่นเพื่อนตัวเอง ระหว่างรอให้เพื่อนกดรีโมทเปิดประตูรถ

“เออน่า ก็นึกว่า คืนนี้จะได้แก้เซ็ง เผื่อได้แอ้มฟรีๆ” โจ ขึ้นนั่งตรงที่นั่งคนขับในรถกระบะคันใหญ่ คำพูดนั้นเหมือนเสียดายอยู่ในที “ดีนะที่ข้าไม่เมา ไม่งั้นคงได้มีเรื่องแน่”

“ก็นั่นสิ ขืนแกมีเรื่อง ข้าก็เผ่นเท่านั้นล่ะ ใครจะไปช่วย ตัวมันใหญ่ขนาดนั้น” ต้อม ยังไม่วายบ่นเพื่อน “เออ อีลำยองนั่น ชื่อ โจ เหมือนแกเลยนะ”

“อือ ตอนแรกข้าก็นึกว่า บุพเพจะอาละวาดซะอีก เสียดายว่ะ ผิวแม่..ขาวดีแท้ๆ ถ้าได้นะ คงขึ้นสวรรค์ชั้น 9 เลยเอ็ง” โจ ก็ยังบ่นเสียดายไม่เลิกรา

รถกระบะแล่นหายออกไปนานแล้ว ฝนตกหนักขึ้นทุกทีๆ

–2– 

ณ คอนโดสูง 25 ชั้น ใจกลางเมืองหลวง

โจ อยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังอ่านหนังสือพิมพ์กรอบบ่ายของวันนี้ ที่ลงข่าวพาดหัว “หนุ่มเมาซิ่งดับอนาถ” 

“เออ ยัยคนนี้ ก็มีข่าวฉาว ทุกวันเลยนะแก” โจ หันไปพูดกับ แอร์ เพื่อนที่แวะเอาของมาให้ พร้อมหนังสือพิมพ์ที่ โจ ฝากให้ซื้อติดมือมาด้วย

“ใครอ่ะ แก” แอร์ถามพร้อมชะโงกหน้าไปที่หนังสือพิมพ์ในหน้าข่าวบันเทิงที่ โจ เปิดไว้

“ก็เนี่ยเค้าลงว่า อ. ดาราสาวคนดังของช่อง กินเด็กอีกแล้ว แกคิดว่าใครล่ะ ถ้าไม่ใช่ เธอคนนั้น” โจ บอก

“เออ เมื่อคืนแกเมาไม่รู้เรื่องเลยเหรอ” แอร์ ถลึงตาใส่ โจที่หน้าตาเหมือนเมาค้างอยู่ตลอดเวลา แต่กลับทำหน้าแบบทองไม่รู้ร้อนใส่แอร์เสียอย่างนั้น

“แกจะขี้เมาไปถึงไหวว้า ทำเป็นนังลำยองไปได้ แค่ชั้นไปงานเลี้ยงรุ่นวันเดียว แกก็หนีไปเมาอีกแล้ว แอมบอกว่า แกมีเรื่องกับผู้ชายอีกแล้ว” แอร์บ่นออกมายาวเป็นชุด

“อะไร ใครมีเรื่อง ไม่มี้” โจขึ้นเสียงสูงปรี๊ด “ไหน รอยมือใคร ไม่มีบนหน้าชั้นซักติ้ด” โจ เฉไฉแถไปข้างๆ คูๆ

“เออ ก็แกมันโชคดี ดีที่กิ๊กอยู่กับแอมด้วย ไม่งั้นแกคงโดนหิ้วไปแล้ว” แอร์ ยังไม่วายทำเสียงดุใส่โจ

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊อ ตื๊อ ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊อ ตื๊อ 

“แอร์ มือถือดังแน่ะแก” โจ ดีใจที่มีเสียงโทรศัพท์มือถือของแอร์ดังขึ้นมาขัดจังหวะการถูกบ่น

แอร์ เดินไปที่โต๊ะกินข้าว แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายออกมา กดรับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ เหมือนโดนขัดคอ “เออ แอม ว่าไง”

แอร์ทำหน้าสงสัย “เหรอ ดูที่ไหน … หนังสือพิมพ์เหรอ เออ เดี๋ยวนะ มีอยู่ฉบับนึง แป๊บนะ” แอร์ หันหน้าไปที่โจ “ขอหนังสือพิมพ์หน่อยสิแก” โจ หยิบหนังสือพิมพ์แล้วเดินไปที่โต๊ะกินข้าว

แอร์เปิดหนังสือพิมพ์กลับไปที่หน้า 1 “เออ มีข่าว ดับอนาถ อยู่อันนึง คนตาย 2 คน ชื่อ สิทธิ กับ นวพล…. หาอะไรนะ จริงเหรอ อือ เออ ก็อยู่กับโจ นี่ล่ะ เออ ไว้คุยกันใหม่” แอร์กดปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วมองหน้าโจ

“แก คนที่มีเรื่องกับแกเมื่อคืนนี้ เค้าตายแล้วว่ะ” แอร์ เอานิ้วชี้ไปที่ภาพข่าวในหนังสือพิมพ์

โจถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะแม้แต่หน้าตาของคู่กรณีที่เกือบมีเรื่องกัน เธอเองก็จำแทบไม่ได้ ในที่สุด โจก็พูดขึ้น “ชั้นควรทำไงดีล่ะแก”

“ไปทำบุญให้เค้าแล้วกันนะแก ไปกันเลยเหอะ” แอร์ ชวนโจออกไปวัดที่อยู่ใกล้คอนโด

–3–

ในศาลาวัด ใจกลางเมือง

บรรยากาศรอบตัวดูมืดหม่นกว่าปกติทั้งที่เป็นเวลากลางวัน หรืออาจเป็นเพราะ “ฝนกำลังจะตก” ก็ได้ โจคิดขณะฟังพระสวดมนต์ให้ศีลให้พรเมื่อถวายสังฆทานเสร็จ แต่เสียงสวดมนต์นั้นก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของโจสงบลงได้เลย

“เอ แล้วนี่ แอร์หายไปไหนนะ” โจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร.ออกไปหาแอร์

‘ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก’ 

“อ่าว ทำไมเป็นงี้ สงสัยแบตฯ แอร์คงหมดอีกตามเคย” โจตั้งท่าจะลุกออกจากศาลา แต่แล้วสติก็ดับมืดในทันใด

“ที่นี่ที่ไหน ทำไมมันมืดนัก” อยู่ๆ ก็มีแสงสว่างจ้าสาดส่องมาทางที่โจนั่งอยู่ แล้วก็มีเงาของอะไรบางอย่างมาบดบังแสงสว่างนั้น เงานั้นเกิดเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น คล้ายเป็นเงาของผู้ชายคนหนึ่ง

“คุณเป็นใครน่ะ” โจถามไปยังเงานั้น

“ข้าคือเงาของใครบางคน ที่ตามหาเจ้าอยู่” เสียงเงานั้นตอบมา

โจบอกไม่ถูกว่า คุ้นเคยกับเสียงนี้ไหม แต่เธอรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ตอนที่เงานั้นปรากฎ

ยังไม่ทันที่โจ จะถามอะไรต่อไป เงานั้นก็หายไปแล้ว กลับเป็นแสงสว่างจ้าที่สาดส่องมาเหมือนเดิม

 ตื๊อ ตื๊อ ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊อ ตื๊อ ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

เสียงโทรศัพท์มือถือของโจ ดังขึ้น เธอหยิบออกมาจากกระเป๋าแล้วกดรับสาย

“สวัสดี คุณเจอ ‘เงา’ แล้วใช่ไหม” เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์นั้น คล้ายเสียงเงาเมื่อครู่นี้ แต่เย็นยะเยือกกว่ามากนัก

ทันใดนั้นเอง มีมือหนึ่งมาจับที่เท้าของโจ จากนั้นเธอก็เห็นมือหลายข้าง ผุดขึ้นมาจากใต้พื้นดินบริเวณ์ที่เธอนั่งอยู่ มือเหล่านั้นจับแขนจับขาเธอไว้ โจหวีดร้องออกมาสุดเสียง

–4–

ในสำนักงาน

“แอร์ แกจำเรื่องผู้ชาย 2 คนที่ตายวันนั้นได้มั้ย” โจ ฝ่ายหญิง ถามเพื่อนที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามทั้งๆ ที่มีฉากกั้นอยู่

“เออ จำได้สิแก แล้วนี่ไปทำบุญให้เค้าอีกหรือยัง จะครบเดือนแล้วนะแก” แอร์ ถามกลับ

“อือ ชั้นว่าจะชวนแกไปวัดด้วยกันพรุ่งนี้ นะแกไปเป็นเพื่อนชั้นนะ เมื่อคืนชั้นฝันไม่ค่อยดี” โจ ฝ่ายหญิง พูดพลางหยิบตลับแป้งขึ้นมาส่องกระจกแล้วตบพัพไปที่หน้าสองสามทีแล้วเก็บตลับแป้งเข้ากระเป๋า

“อือ ไปดิ พรุ่งนี้ชั้นยังไม่มีคิว” แอร์ ยื่นหน้าเข้ามาในคอกโต๊ะของ โจ ฝ่ายหญิง แถมทำหน้าทะเล้น “ทำไมเหรอแก ฝันว่าอะไร เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“ชั้นไม่แน่ใจว่า นั่นเป็นความฝันหรือความจริง มันเหมือนสิ่งรอบข้างเป็นของจริง แต่อีกเดี๋ยวมันก็ทำให้รู้สึกว่าชั้นฝันไป ชั้นสับสนมากเลยแก แล้วตอนนั้น ชั้นเจอ เงา เค้าพูดว่า เค้าเป็นเงาของใครบางคน แล้วเงานั้นก็หายไป” สีหน้าโจ ฝ่ายหญิง แสดงความหวาดหวั่น

“เงาใครกันแก แกรู้จักเค้ามั้ย” สีหน้าของแอร์ เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้แสดงออกว่าหวาดหวั่นไม่แพ้กันเลย

“ชั้นคิดว่า ชั้นไม่รู้จักนะ แล้วอยู่ดีๆ มือถือชั้นก็ดัง ชั้นรับ แล้วเค้าก็ถามว่า ชั้นเจอเงาแล้วใช่มั้ย” เสียงโจ ฝ่ายหญิง เริ่มสั่น

“เฮ้ยย ใครวะ รู้เบอร์โทรแกด้วย” แอร์ สงสัย

“นั่นน่ะสิ ใครกัน ตอนสุดท้ายน่ากลัวที่สุดแก มีมือใครไม่รู้เยอะแยะไปหมด มาจับขาจับตัวชั้น แล้วชั้นก็ตื่น” โจ ฝ่ายหญิง เสียงสั่นแล้วทำหน้าอย่างกับคนจะร้องไห้

“เออ พรุ่งนี้ไปทำบุญกันนะ อาจมีใครอยากได้บุญจากแกนะ” แอร์ออกความเห็น “ชวนโจคุง ไปด้วยกันมั้ย แม่ชั้นบอกว่า ถ้าชวนคนอื่นไปทำบุญด้วยกัน เราจะได้บุญมากด้วยไงแก” แอร์ยิ้มให้โจ ฝ่ายหญิง

ทั้งสองสาวเก็บของใส่กระเป๋า แล้วเดินไปที่ห้องกราฟิก

“โจคุง พรุ่งนี้เช้าว่างมั้ย ไปทำบุญกันนะ” โจ ฝ่ายหญิง เอ่ยปากชวน โจ ฝ่ายชาย

“เออ ไปด้วย แต่โทรไปปลุกละกันนะ วันนี้คงอยู่ดึกอีกแล้ว” โจ ฝ่ายชาย หันมาบอกพร้อมส่งยิ้มให้

“งั้น พวกเรากลับก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้เช้า” แอร์โบกมือลา โจฝ่ายชาย

ออกจากตึกสำนักงานไปไกลแล้ว สองสาวกำลังเดินไปทางสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินที่อยู่ห่างออกไป ประมาณ 500 เมตร

“วันนี้ฝนคงจะตกอีกแล้วสินะ” โจ ฝ่ายหญิง รำพึง แล้วหันหลังกลับไปมองตึกสำนักงาน เธอจ้องไปที่ห้องทำงานของเธอตรงชั้น 8 “แอร์ ดูนั่นสิ ที่ห้องทำงานน่ะ”

แอร์ หันไปมองตามคำบอกของโจ ฝ่ายหญิง “อะไรเหรอ ไม่เห็นมีอะไรเลย”

“เมื่อกี๊ ไฟเปิดอยู่นะแก แต่ทำไม มันดับไปแล้วล่ะ” โจ ฝ่ายหญิง สงสัย

“อืม พวกเราอาจลืมปิดไฟก็ได้นะ แล้วใครผ่านมาคงจะปิดให้ก็ได้” แอร์บอกกับเพื่อนเพื่อให้คลายกังวล

“แต่ ชั้นเป็นคนปิดไฟเองกับมือนะแก ชั้นเช็ดมืออยู่ตั้งนานกว่าจะแห้ง เพราะชั้นกลัวโดนไฟดูด” โจ อธิบายสถานการณ์

“อาจมีใครเข้าไปเอาของก็ได้นะ โจ อย่าคิดมากสิแก” แอร์พูดออกมาทั้งๆ ที่ตัวเองก็กลัวเหมือนกัน เพราะรู้ดีว่า เวลานี้นอกจากโจ ฝ่ายชาย แล้วก็ไม่มีใครอยู่ที่ ชั้น 8 แล้ว

“อือ ชั้นอาจจะคิดมากไปก็ได้ ไปกันเหอะ” โจ ชวนแอร์ให้เดินต่อ

แต่แล้วโจก็หันกลับไปมองที่จุดเดิมอีกครั้ง เธอมองเห็นคล้ายมีเงาคนอยู่ตรงหน้าต่างห้องนั้น ‘เงาของอะไรนะ’ โจ ฝ่ายหญิง คิดในใจ กลัวจนไม่กล้าถามออกไปว่าเงานั่นเป็นเงาของอะไร

4 comments
  1. เรื่องนี้หลอนดีค่ะ

    อ่านจบมีเงาไรไม่รู้แถวๆขาบีมด้วย

    อ๊า..กริ๊ดดดดดด

    เงาคนอ้วน!!

  2. pattararanee said:

    ขำอ่ะ
    เงาคนอ้วน จึ๊ย!!!

    น้องมนุดต่างดาวบีมคะ

    พี่มนุดต่างดาว พยายามจะให้มันหลอนกว่านี้อีกอ่ะ แต่ว่า ทำมะเป็น อ่ะค่ะ

    ^_^

  3. เคยได้รับเมลที่บอกว่า
    คนเราทุกคนจะมีเงาของเพศตรงข้ามอยู่กับตัว
    เค้าจะคอยดูแลรักษา ปกป้องเรา
    ยิ่งเราทำบุญมากเท่าไร เค้าก็จะยิ่งสามารถปกป้องดูแลเราได้มากขึ้นเท่านั้น

    คนเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก อย่างนอยคนเราทุกคนก็มีเงาของเราเอง
    เงาหนึ่งที่อยู่กับเราไม่ไปไหน ดีนะคะ

  4. ต้อม said:

    อืมมม
    ถ้าต้อมเจอเงาแบบนั้นบ้าง
    ต้อมจะบอกกับเงาว่า “มะ เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ”

    555+ ปากดีอีกแล้วคับพี่น้อง

    แค่นั่งทำงานดึกๆ ได้ยินเสียงประหลาดๆ ก็ไม่อยู่แล้วคับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: