คำล้ำค่า

‘งานที่ก่อร่างสร้างรูปเป็นเรื่องเป็นนิยายมีมิติที่ซับซ้อน ต้องใช้ทักษะหลากหลายประกอบกัน

เป็นงานยาก แต่หากทำสำเร็จ..ตัวอักษรบนระนาบแบนๆ จะพาผู้อ่านท่องไปในดินแดนแปลกถิ่นแสนไกล หรือแม้ใกล้ตัวแต่กลับไม่เคยแลเห็น

ต่างกับงานความเรียงที่เป็นไปในแนวราบ จากอักษร..ทักษะนำเสนอ..สั้น..กระชับ..สู่มุมคิด เป็นอันเสร็จสิ้น ความเรียง จึงเป็นเหมือนสน็อกเกิลบนผิวน้ำ

ขณะ นิยาย เป็นเหมือนการดำลงไปใต้น้ำ ที่ต้องใช้ทักษะเพิ่มขึ้น หากสามารถเคลื่อนตัวได้ ๓๖๐ องศาทัศนียภาพย่อมแตกต่างกัน

กระนั้นทั้งสองก็ต่างเป็นของกันและกัน’

from tuleedin

 

อย่าว่าแต่สน็อกเกิลหรือ dive เลย

แม้เพียงการลอยตัวไปบนผิวน้ำ ก็นับว่ายากเข็นสำหรับฉันเหลือเกินแล้ว

 

การติดตามไปอ่านยังบล็อก นักเขียน นักหัดเขียน และเหล่าบล็อกเกอร์

ส่งผลให้ ฉันรู้สึกอยากรับผิดชอบต่อข้อความที่เขียนออกไปให้มากยิ่งขึ้น

เมื่อตระหนักว่า คนอ่านต้องได้รับสิ่งใดกลับไปบ้าง

แม้สิ่งนั้น จะเล็กกะจิริดราวฝุ่นผง…มันอาจเป็นเพียงความรู้สึกเล็กๆ ที่ติดซอกใจกลับไปก็ได้

หรือหากเข้าขั้นสะเทือนอารมณ์ ก็จะจัดเป็นรางวัลชิ้นใหญ่ให้ตัวเองทีเดียว

แต่มันจะเป็นไปได้ไหม…

 

หัวข้อโพสท์นี้เองก็เช่นกัน ฉันต้องย้อนกลับมาเขียนใหม่ เพิ่มเติมข้อความอีกหลายบรรทัด

หลับไปแล้ว ก็ยังตื่นมาเปิดคอมฯ เพื่อแก้ไข สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจนี้ให้ลุล่วง

ตอนนี้ ฉันถือว่า ข้อเขียนนั้น ได้ทำหน้าที่ของมันสมบูรณ์แล้ว

 

เพียงเศษธุลีดินที่ปลิวว่อนมาในอากาศ

หากคุณค่าในตัวเองนั้น ได้ถ่วงน้ำหนักข้อความให้หย่อนตัวลงบนลานกว้าง

แม้ฝุ่นผงที่ลอยลมมาวันแล้ววันเล่า กลับทบถมจนกลายเป็นผืนแผ่นดินใหญ่น้อย

ด้วยใจความสำคัญนั้น เลิศล้ำคุณค่า หาได้เป็นเพียงเศษเถ้าธุลีกระจัดพลัดพรายหายไปในอากาศ

สิ่งใดจักตอบแทนได้ดีเท่า สิ่งเดียวกัน

แทนคำขอบคุณ

6 comments
  1. โอ..เขิลล์
    แต่ไม่โผล่หน้ามาคงไม่ได้

    อยากเรียนท่านว่า..นั่นก็เป็นสิ่งที่ผู้น้อยพร่ำเตือนตน

    เพียรอ่าน.เพียรแก้..ครั้งแล้วครั้งเล่า หลายครั้งที่ข้อความสั้น ๆ ละเลืยดเวลาไปมากมายอย่างเหลือเกิน แต่เมื่อเราตระหนักว่า การเรียงร้อยมาลัยอักษรเหล่านั้นเป็นงานศิลปะ เวลาที่ถูกใช้ไปก็ล้วนเต็มด้วยความสุข และเราก็พบสาเหตุว่าทำไมบางอักขระอ่านครั้งเดียวรับรส แต่ไยบางวรรณพจน์เราจึงอ่านได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

    ขอบคุณวธุรสจากท่าน

    หวังนั่นคงไม่ทำให้เจ้าเศษดินลืมตนกลายเป็นก้อนดินขึ้นมา
    หากพอมีคุณค่าหวังเพียงรักษาเท่าที่พึงเป็นพึงมี..
    แค่นี้นับว่าสุขใจยิ่งแล้ว

    น้อมคารวะ

  2. pattararanee said:

    ขอบคุณเช่นกันนะท่านนะ

    ^^

  3. ผมว่ามันอยู่ที่เราที่เป็นผู้เขียนถ้อยคำเหล่านั้นว่ามีเจตนาอะไรที่เขียนมันขึ้นมา ถ้าหากเราสามารถเอาความรู้สึกนึกคิดของเราใส่ลงไปในถ้อนคำด้วย ผู้อ่านก็น่าจะสัมผัสได้เช่นกัน แต่หากเราเขียนเพราะอยากให้ผู้อ่านสัมผัสได้โดยไม่มีที่มาที่ไปมันก็คงจะดูเขินๆ

    ส่วนใน blog ของผม ผมแค่เขียนของที่ผมคิดออกมาเท่านั้น ไม่เคยได้คิดถึงคนอ่านเลยจะว่าไป …

  4. แวะมาขอบคุณเช่นกันคะ
    พี่เป็นคนแรกเลยนะ
    ที่ไปเม้นบ้านฝน
    ยังจดจำมิรู้ลืม
    ขอบคุณคะ

    ดอกไม้ที่พี่ยื่นให้มันยังสวยงามเช่นเคยคะ

  5. pattararanee said:

    หวัดดีค่ะ คุณ smells like 7
    คุณเขียนเรื่องราวได้น่าอ่านอยู่แล้วค่ะ สบายใจได้ ^_^

    ฝนจ๋า
    ยังจำดอกไม้ ของเรา ได้ใช่ป่ะ
    คิดถึงฝนมากเลย T_T
    มาเจอพร้อมๆ หน้ากันบ้างนะ
    แบ่งเวลาให้พี่ๆ หน่อยน้าาาา
    มิส ยู

  6. นายหมูตุ้ย said:

    “มันไม่เหมือนกันหรอก”

    คำสั้นๆบนรถแท๊กซี่ ก็ถือเป็น”คำล้ำค่า”ของผมเหมือนกันครับ😉

    ขอบคุณครับพี่ :]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: