นอกเส้นทางฝัน

พี่เอี้ยง…
เดินช้าๆ ดีจ๊ะได้ไม่สะดุดหกกะล้ม555+ไม่ได้ไปไหน
เพียงแต่คงไม่อัพสเปดแล้ว แต่็ก็ไม่อยากเงียบๆไป เลยเขียนขอบคุณเหล่าฟราเนอร์ที่ไปเยี่ยมไปเยียนบ้านหลังกะนู้น

 

แต่ฝนก็ยังเข้าwordpressอยู่นะจ๊ะ
ก็ยังเขียนเรื่องเพ้ออยู่ตามประสา

 

พี่เคยเป็นมั๊ยเหมือนหันมามองตัวเองอีกทีแล้วมันดูเคว้งๆ
คนรอบๆตัวค่อยๆเดินไปตามเส้นทางที่เค้าฝันไว้
เหลือตัวเราที่หยุดอยู่ ทำไมตัวเองไม่ก้าว ฉันมัวทำอะไรอยู่
ฝนเลยจะเลิกเดินเล่นนอกเส้นทางสักที

 

อาจเพราะพอเดินช้าลงแล้วเพิ่งได้เห็นว่าตัวเอง “หลงทาง”

 

Comment by therainyseason Wednesday, October 31, 2007 #

เคยเป็นไหม ความฝัน หรือ ความใฝ่ัฝันของตัวเราเอง เปลี่ยนไปในทุกวัน

ตอนเป็นเด็กๆ เจอคำถามนี้กันบ่อยไหม…

“โตขึ้น หนูอยากเป็นอะไร”

คำตอบมักเปลี่ยนไปตามวัยที่มีฝันใหม่เข้ามาอยู่เสมอ

แล้วตอนอายุ 12 ล่ะ เราฝันเอาไว้ว่า…อยากเป็นอะไร…

นิ้วกลม ตอบคำถามนี้ไว้ในงาน แมว ณ ต้นไม้ (สรุปความได้แบบตัวเอง) ว่า…

หลายคน พอโตขึ้น จะกลับไป… ไปทำอย่างที่ตอนอายุ 12 ขวบ เราอยากเป็น…หลายคนนะ

หากว่า ในความเป็นจริง ตัวเราเป็นเพียงผ้าขาวล่ะ

ไม่นานมีสีต่างๆ เข้ามาแต้ม หรือที่เรียกกันว่า ‘ประสบการณ์’ นั่นทำให้เรามีความคิดหรือมุมมองโลกเปลี่ยนไปอีกแล้ว จนนั่นทำให้ต้องเปลี่ยน ‘ความฝัน’ บ่อยขึ้น ฉันเคยจำไม่ได้ว่า ‘ภาพร่างของความฝัน’ อันเดิม มีหน้าตาหล่อเหลาหรือว่าสวยดั่งนางสาวไทยกันแน่

และนั่นอาจเป็นเหตุหลักที่ทำให้ คนแต่ละคนไม่ได้มีมิติเดียวอีกต่อไป

ในคนหนึ่งคนจะมีตัวเอง อีกคน อีกคน อีกคน และอีกคน ฯลฯ มาทาบซ้อนจนเกิดมิติที่ซับซ้อน เพราะยิ่งโตก็ยิ่งซับซ้อน ถูกสังคมภายนอกเคลือบฉาบไว้มากชั้น และสุดท้ายก็สุดแล้วแต่ว่า มิติไหนเด่นชัดที่สุด จะสำแดงออกมาได้ทรงพลังเยี่ยงนั้นเอง

ตัวอย่างของนายแพทย์คนหนึ่ง

เขามีบุคลิกหน้าตาดี ตอนนี้กลายเป็นนักร้องมีชื่อเสียง แต่อาชีพหลักก็ยังคงเป็นนายแพทย์อยู่เหมือนเดิม และเขาอาจมีงานอดิเรกอื่นอีกหลายอย่าง ที่ทำได้ดีเทียบเสมองานประจำที่ทำอยู่

ลองมองย้อนกลับไปในเส้นทางชีวิตของเราเอง

คุณมองเห็น ‘ภาพร่างความฝัน ในวัยเยาว์’ ของคุณหรือเปล่าว่ามันเป็นแบบไหน…

และตอนนี้ หากคุณมาเดินอยู่ ‘นอกเส้นทางฝัน’ ล่ะ

คุณคิดอย่างไร…

ฉันคิดว่า…ยามเมื่อเราเดินเล่นนอกเส้นทางของเรา แล้วลืมคนอีกคน อีกคน อีกคน หรือ อีกกี่คนก็ตาม ที่มาทำให้ตัวเรามีหลายมิติ ลืมให้หมดไปจากหัวคิดเสียก่อน

ก้าวเดินเชื่องช้า คล้ายการเดินจงกรม ยกขาขึ้นทีละข้าง พร้อมทั้ง “นี่มันข้างซ้ายใช่ไหม ที่กำลังก้าวเดินอยู่” ทำเช่นนั้น แล้วสำรวจเส้นทางไปเรื่อยๆ อาจเพราะระวังตัวหรือสบายใจที่ได้เดินบนทางฝันเส้นอื่น แต่ตอนนี้ เราเดินช้าลงมากแล้ว จึงเพิ่งได้เห็นว่า “นี่ ฉันหลงทางหรือเปล่า”

ทว่ามันจะเป็นอะไรไปเล่า หากเราได้สำรวจเส้นทางนั้น รู้แจ้งได้ดีเท่าที่ดวงตาของเราจะสามารถมองเห็น ใช้ใจสัมผัสรับรู้แล้วว่า เส้นทางที่หลงมาเดินอยู่นี้ มันไม่เหมือน ‘ภาพร่างความฝัน’ ของเราเลยสักนิด

ตัวฉันเอง “ดีใจ” ที่หลงทาง

เพราะภาพร่างของความฝันในวัยเยาว์ที่มีอยู่มากมายนั้น กลับเด่นชัดในทุกวินาทีที่เดินอยู่บนเส้นทางที่ไม่ใช่ฝันของฉัน

ขณะนี้ นอกเส้นทางฝัน ฉันกำลังเลือกความฝันใส่ตะกร้าช็อปปิ้ง แล้วหยิบขึ้นมาพินิจทีละฝัน ทีละฝัน “ฉันเจอฝันหนึ่ง ถูกใจที่สุด” จากนั้นค่อยบรรจง วาดฝันด้วยดินสอดำเบอร์ EE

ฉันว่า ฉันชอบรูปสเกทช์ด้วยดินสอดำมากกว่าอย่างอื่นล่ะ เพราะมันง่ายที่สุดแล้ว และมันเป็นสิ่งที่ฉันทำได้ดีที่สุดในตอนนี้

วินาทีนี้ ไม่ว่่าจะออกนอกเส้นทางฝันไปไกลมากมายเท่าไร แต่ทุกขณะที่ชีวิตดำเนินอยู่ มีเพียงตัวตนในวัยเยาว์ของฉันเท่านั้น ที่กำลังเริ่มลงสีภาพวาดความฝันไปบ้างแล้ว

ถ้าใครช่างสังเกตสักหน่อย คงจะเห็นรอยยิ้มในดวงตาฉันที่เปล่งประกายยิ่งกว่าทุกวัน

เพราะฉันเลือกแล้ว บนหนทางนี้ “เดินไปให้สุดทางนั้น ทุ่มเททำด้วยพลังใจทั้งหมดที่มี ไม่ว่าจะพบเจออะไร ใช่ฝันหรือเปล่า มันอาจไม่ใช่ แม้เลือกไม่ได้ ก็ยิ้มสู้เข้าไว้ อาจเป็นยิ้มเปื้อนน้ำตา ก็ยังยินดี”

อย่างใดเล่า จะดีเท่าทำฝันให้เป็นจริง แต่อย่างแรกคือ เราต้องเดินตามหามันให้เจอ…

16 comments
  1. วาดฝันด้วยดินสอดำเบอร์ EE ฝันก็คงจะเห็นชัดเจนนะคะ เห็นทุกรายละเอียดของน้ำหนักมือที่วาดเป็นเส้น เห็นน้ำหนักของแสงและเงาที่เราได้แต่งแต้มลงไป

    แต่เมย์ว่า ชีวิตไม่จำเป็นต้องเดินเป็นเส้นตรงก็ได้นะคะ การที่ได้ออกนอกเส้นทางไปบ้าง หลงทางไปบ้าง มันก็ไม่ได้เสียหายอะไร ถ้าหากว่าทางที่เราหลงไป มันมีอะไรมากกว่าชีวิตที่อยู่ในเส้นตรง

    ถ้าชีวิตเหมือนการเดินทาง สำหรับเมย์นะคะ จุดหมายปลายทางไม่ได้สำคัญเท่ากับรายละเอียดระหว่างทางหรอกค่ะ

  2. อ่านแล้วฮึกเหิมคะ ฮิกเหิม🙂

  3. yayaa said:

    มีเรื่องเศร้าอยู่เรื่องหนึ่งคือ
    บางครั้งเราจำเป็นต้องเลือกเดินนอกเส้นทางฝัน

    แต่เรื่องที่เศร้ายิ่งกว่าคือ
    ยิ่งเดินไกลเท่าไหร่ยิ่งจำไม่ได้ว่าเส้นทางที่เราเคยฝันคืออะไร 😦

  4. เหมือนตอนนี้ ผมเริ่มหลงทางอีกแล้วอ่ะพี่

    หลงทางอยู่ในที่เดิมๆ “ความคิดตัวเอง”

  5. พี่เอี้ยง ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ

    ถ้าตอนนี้ฝนวาดรูป พี่จะให้กี่คะแนน
    เพราะกระดาษที่ส่งพี่มันว่างเปล่า

    เพียงแค่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ ตัวเองอยากวาดรูปอะไรส่งครูดี

    ถ้าเรารู้ว่าตัวเองกำลังหลงทางจะทำยังไง
    ฝนคนนึงแหละที่ต้องรีบหาทางกลับให้ได้

    เพราะ…พี่คะหลงทางมันน่ากลัว

  6. jummdcu said:

    ตอนนี้กำลัง “ฝันใกล้ใกล้..ไปช้าช้า” อยู่น่ะ

    จำไม่ค่อยได้เลยว่า เราเคยฝันอะไรไว้
    แม้กระทั่งในวัย 12 ขวบ
    เคยถามใครบางคนว่า เรามีความฝันเหมือนคนอื่นๆมั้ยเนี่ย
    เค้าตอบเราว่า..มีสิ
    แม้ว่าภาระหน้าที่จะทำให้ดูเหมือนอยู่แต่กับความเป็นจริง
    ลึกๆแล้วทุกคนมีความฝันเสมอ

    ความฝันของฉัน เจ้าอยู่ที่หนไหน กลับมาหาเจ้าของด่วนจ้า
    มาเพิ่มความมีชีวิตชีวา ให้กับคนธรรมดาคนนี้
    ชีวิตที่อยู่กับ “ความจริง” มากไป โดยไม่มี “ความฝัน” มาหล่อเลี้ยง
    มันห่อเหี่ยวชะมัดเลย ว่ามั้ย ?

  7. ฝันมาแล้วครับ555+

    ดีครับ ค่อยๆทำความฝันให้เป็นจริง ไม่ต้องกลัวฝันหมดอายุหรอกครับ
    เพราะในความฝันไม่มีเวลา

    รอยยิ้มในดวงตา อืม…อยากเห็นๆ

  8. บีมก็เป็นนะ สับสนงงๆ

    ไม่รู้ว่าที่ทำๆอยู่ทุกวันนี้มันมาถูกทางรึยัง

    อยากตามหาความฝันให้เจอ

    เที่ยวไปถามคนโน้นคนนี้ เผื่อจะมีใครพาไปเจอความฝันมั่ง

    จนบางทีก็ลืมไปว่า ความฝันมันอาจไม่ต้องยิ่งใหญ่อย่างที่คิด

    มันเป็นอะไรก็ได้ ที่เราอยากทำ บีมเลยเจอความฝันเล็กๆของบีม

    ถ้าทำมันสำเร็จเมื่อไหร่ ฝันของบีมก็คงเปลี่ยนแปลง

    ก็คงเหมือนกับที่พี่เอ๋พูดไว้ในงานแมวฯ ว่า

    ความฝันก็เหมือนเราปีนเขา

    พอถึงยอดแล้วเราก็อยากจะปีนเขาลูกใหม่ไปเรื่อยๆ

    แล้วบีมก็คิดได้ว่า

    ในภูเขาอันหลากหลายนั้น

    หากเราจะปีนให้ถึงยอด เราต้องปีนกันทีละลูก!!!

    สู้ๆ ค้าบบบบบบบบ

  9. ……ฝัน…
    จะเก็บเกี่ยวฝันที่คว้างกลางเวหา
    จะเก็บเกี่ยววันเวลามาใส่โหล
    จะเก็บเกี่ยวความรักมาผูกโบ
    จะเก็บเกี่ยวรุ้งตัวโตมาเชยชม


    ได้แต่ฝันหวาน ได้แต่เพ้อไป

  10. pattararanee said:

    ^
    ^
    ^
    สวัสดี พี่น้องผองเพื่อน ทุกคนนะคะ

    ยังมีคน “ฝันร้าย” กันอยู่อีกหลายคนเลยนะคะเนี่ย
    ฝันว่า “หลงทาง” เหรอจ๊ะ
    ถ้าเป็นอย่างนั้น…ก็ตื่นขึ้นมานะคะ

    จะได้พบกับความเป็นจริง…

    สำหรับคนที่ฝันดี เช่น ฝันกลางวัน.. หรือไต่เขาตามฝันกันลูกแล้วลูกเล่า
    แล้วยังรู้สึกสบายๆ ก็ทำต่อไปนะคะ
    สู้ๆ
    เพราะว่า การฝันดีดีสักเรื่อง ช่วยให้เรามีความสุข
    การคิดถึงความฝัน ยิ่งช่วยให้เรามีพลังใจ

    สำหรับใครที่ยังตามหา “ความฝัน” ไม่เจอ
    ก็ขอให้ขาแข็งแรงเน้อ
    แล้วออกตามหาความฝันกันต่อไป
    สู้ สู้ สู้ สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
    สู้ สู้ สู้ สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
    สู้ สู้ สู้ สู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
    😉

  11. ผมชอบหัวข้อนี้มากเลยครับ … จนไม่กล้า comment อะไรมาก เพราะไม่งั้นมันจะยาวแล้วกลายเป็นเรียงความของผมไปซะ

    ผมมีความคิดส่วนตัวว่า ผมอยากให้เวลาและเงินทองที่ผมใช้ไปในชีวิตช่วงเด็ก-วัยรุ่นมันหล่อหลอมให้ผมเป็นผู้ใหญ่ที่ยังมีพื้นฐานของเด็กในวันก่อนครับ

  12. pattararanee said:

    เขียนในนี้ได้เลย ยินดีค่ะ ^^

  13. PoomZ said:

    การคิดถึงใครซักคน มันเหงามากนะ

    แต่มันทำให้หัวใจ….ตื่นตัว

  14. มะนาวต่างดุ๊ด said:

    ^
    ^
    ^
    “การรอใครสักคนมันเหงามากนะ
    แต่มันทำให้หัวใจตื่นตัว”

    เหมือนเคยได้ยินที่ไหน

    ใช่ละครเกาหลีตอนเช้าป่าวคับ อิอิ

  15. PoomZ said:

    ถูกต้องนะคร้าบ

  16. pattararanee said:

    ละครเกาหลี เรื่องไรหนอ
    นึกไม่ออก
    ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: