ช่างปะหัวใจ

ช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ของ พ.ศ. นี้ กับ พ.ศ. หน้า

ได้ข่าวแว่วว่่า ที่ทำงานจะมีวันหยุดยาวเหยียด อย่างที่ไม่เคยได้หยุดอย่างนี้มานานหลายปี

รอยต่อเวลาของปีนี้ น่าจะมีวันหยุดยาวที่สุดก็ว่าได้

ยังสงสัย

หากมีวันหยุดเช่นนั้นจริง

จะมีโอกาสไปใช้เวลาของรอยต่อนั้น ในสถานที่แห่งไหน

จะได้หายใจซึมซับบรรยากาศแบบไหนเข้าไป

อาการทุรนทุราย คงเกิดขึ้น หากมีเวลาเหลือเฟือขนาดนั้น แต่ไม่ได้ออกเดินทางไปดูดาวยังที่ไกลๆ

แต่ทำอย่างไร ทุกอย่างจะลงตัว จะทำอย่างไรดี…

อยากใช้เวลากับดวงดาว

หัวใจ ที่มันเคยหลุดเป็นชิ้นๆ ขาดวิ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนวันนี้ มันทำทีจะแยกออกจากกัน

ไม่รู้หัวใจมันประท้วงอยู่หรือเปล่า

เพียงเห็นดาวประจำเมืองส่องแสงเย้ายวน ก็กวนจิตไร้สำนึกให้ทำงาน

ใจอยากจะเก็บเสื้อผ้าใส่เป้ สะพายขึ้นบ่า แล้วออกจากบ้านไป

โชคดีที่ สติยังมีพอ

“อดทนอีกหน่อย รอยต่อเวลา ก็มาถึงแล้ว”

เดาเอาว่า เมื่อรอยต่อเวลามาถึง

นั่งอยู่ริมทะเลที่ไหนสักแห่ง หรือยืนอยู่บนเขา

จะเป็นที่ไหนก็ได้ ขอเพียงให้มีดาวพราวฟ้า

ไม่รู้หรอกนะว่า ดวงดาวจะเป็นช่างปะหัวใจให้จริงอย่างที่คิดไปหรือเปล่า

หากแต่เมื่อมองเห็นดาวครั้งใด

เรื่องราวเก่าๆ ก็หวนคืน อิ่มสุขกับวันคืนที่เลยผ่านมานานเนิ่นแล้ว

เป็นเพราะ ดวงดาวซ่อมแซมหัวใจให้ใหม่ หรือเปล่า

ความสุขเล็กๆ นี้ อาจทำให้หัวใจแข็งแรงขึ้น

เปลี่ยนเป็นหัวใจดวงใหม่ ที่แข็งแรงราวกับเสริมใยเหล็กเข้าไป

และจะไม่หลุดรุ่งริ่งเช่นทุกวันนี้อีกแล้ว

« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 14, 2008, 11:43:38 AM »

ความจริงมีอยู่ว่า
1. รักไม่ใช่ฟิสิกส์
แรงปฏิกิริยาไม่จำเป็นต้องเท่ากับแรงกิริยาเสมอไป

2. รักไม่ใช่คณิตศาสตร์
สมการความรักคำนวณหาผลลัพธ์ยาก ไม่มีเฉลย เพราะไม่มีคำตอบที่ถูก

3. รักไม่ใช่เคมี
ที่จะมีสูตรตายตัว ธาตุนี้รวมกับธาตุนี้แล้วจะสังเคราะห์กันออกมาเป็นธาตุนี้

4. รักไม่ใช่ชีววิทยา
ถึงจะผ่าหัวใจออกมาก็ไม่สามารถควักความรักออกมาวิเคราะห์ได้
เพราะความรักเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น แต่กับคนที่มีความรู้สึกเดียวกันจะสัมผัสมันได้

เราว่ารักเป็นศิลปะ
เรามองความรักคนละแบบ เหมือนเวลาที่เรามองภาพวาดและงานอาร์ตทั้งหลาย
รักเหมือนกระดาษขาว เราวาดอะไรก็ได้ แต่ยากจะคาดหวังให้คนอื่นมองว่ามันสวย
สวย-เหมือนกับที่เรามองว่ามันสวย

ภาพโมนาลิซ่าสำหรับบางคนอาจเป็นแค่ผู้หญิงหัวเหม่งๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง

ความสวยงามของศิลปะอยู่ตรงที่มี “อิสระ”
ตราบที่เรายังสุขใจกับการวาดภาพสวยๆ เราก็วาดต่อไปได้เรื่อยๆ
แต่ถ้าเริ่มเมื่อยเพราะคนที่เราวาดให้เขาดูไม่หันมามองสักที กี่รูปก็ยังไม่โดนใจเขา
อันนั้นก็อยู่ที่เราว่าจะวาดต่อไปไหม หรือจะลองเรียกคนใหม่มาดูภาพของเราบ้าง
เขาอาจเห็นความงามที่ใครคนนั้นมองไม่เห็น

รักเหมือนศิลปะ
หากทำด้วยใจ มันสวยงามเสมอ
แม้ไม่มีคนสนใจ มันก็สวยงามในตัวมันเอง

ความจริงอีกข้อมีอยู่ว่า
รักไม่ใช่วิชาพละ
ที่จะเข้าเรียนวิชานี้บ่อยๆ แล้วจะกล้ามเนื้อแข็งแรง
และถ้าหยุดเรียนหรือครูหยุดสอนไปแล้วกล้ามเนื้อจะหย่อนยาน ดูแลตัวเองไม่ได้

ใครก็ควรจะดูแลตัวเองด้วยกันทั้งนั้น
ไม่ใช่แค่เขา เราเองก็ด้วย

ความจริงอีกข้อมีอยู่ว่า
ใบไม้ที่แห้งแล้วยากจะกลับไปเขียวอีก

ขณะที่-ต้นไม้ไร้ใบ เพราะใบปลิดตัวทิ้งไปในฤดูหนาวนั้น
ยังมีวันกลับมาเขียวใหม่-ในฤดูใบไม้ผลิ

ขอให้แข็งแรงครับ


ข้อความนี้ ท่านนิ้วกลม (แปะไว้ในบอร์ด) ตอบคำถามที่น้องคนหนึ่งมาถามเอาไว้

เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ความรัก

ซึ่งมีหลายคำ ที่กระแทกจิตใต้สำนึก ว่าลึกๆ แล้ว

“อะไีรๆ มันก็ไม่เป็นไปอย่างใจหรอก

ดวงดาวกี่ล้านดวง ก็ไม่อาจปะหัวใจ ให้เป็นใจดวงเดิมได้

อย่างดี มันคงทำได้แค่ ปะชุนหัวใจ ไม่ให้มันหลุดรุ่งริ่ง เท่านั้นเอง”


ปล. อารมณ์ “ต่างคนต่างรอ” มันกลับมาอีกแล้วนะจิ๊บ

title : ต่างคนต่างรอ

love sequence
by : FRIDAY

เรื่องเก่าๆ ซ้ำๆ คำถามเดิมๆ ซ้ำๆ
กี่ทีที่ถาม มันก็ยังเหมือนเคย
เพราะเธอจะตอบซ้ำๆ ในหัวใจเธอไม่มีฉันเลย
เธออยากจะรอแต่เขา

แต่ต่อให้ใจช้ำๆ ก็ยังอยากจะบอกซ้ำๆ
ให้คำทุกคำที่มีอยู่ข้างใน
คอยกล่อมใจเธอทุกครั้ง จนลืมเขาไป
จะนานแสนนาน นานเท่าไหร่
กว่าใจของเธอจะได้ลืมเขา

ถึงฉันได้แต่ยืน มอง มองเธอจากที่ไกล
ไม่อาจจะยืนเคียง ยืนอยู่ในหัวใจ
แต่ขอแค่ได้ยืนรอ รอเธออยู่ได้ไหม
อาจจะมีวันใด ที่เธอจะมองฉันบ้าง (กลับมา)

จะอีกนานแค่ไหน เธอก็อยากรอเขาใช่ไหม
จะทำอย่างไร ใจเธอก็ไม่ลืม
แล้วฉันจะรอเหมือนกัน
เพราะฉันก็ไม่อาจฝืน

ฉันเข้าใจ ความขมขื่น

จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้

ได้มองกลับมาที่ฉัน สักครั้ง
อยากให้เธอมองฉันด้วยหัวใจบ้าง
แล้วเธอจะเห็นภาพนั้น เห็นคนที่เขารอนั้น
สะท้อนภาพสิ่งที่เธอเป็นอยู่

ฉันเข้าใจ ความขมขื่น
จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้

4 comments
  1. jummdcu said:

    คิดในแง่ที่ดี ก็คือมีรอยต่อเวลามากขึ้น
    ขึ้นอยู่กับว่าเราจะบริหารมันอย่างไร
    เพราะอย่างที่รู้ เวลาเป็นสิ่งที่ผ่านแล้วก็ผ่านเลย
    เราคงเรียกเวลาเก่าๆกลับคืนมาไม่ได้
    เราคงไม่รู้ว่าเวลาที่ยังมาไม่ถึงจะมีส่งใดเกิดขึ้นบ้าง
    เรารู้แค่ว่าวันพรุ่งนี้ของเมื่อวาน เราจะจัดการกับมันอย่างไร

    บางครั้งเวลาในขวดแก้ว(ที่ไม่เปราะบางเกินไป)
    แม้ว่าเราจะเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้
    แต่ถ้าเราเก็บเอาสิ่งดีดีที่เกิดขึ้นแล้ว มาคอยเยียวยาใจของเรา
    เป็นไปได้มั้ยหนอที่ประโยคเด็ดของเอ๋จะเกิดขึ้น…

    “ขณะที่-ต้นไม้ไร้ใบ เพราะใบปลิดตัวทิ้งไปในฤดูหนาวนั้น
    ยังมีวันกลับมาเขียวใหม่-ในฤดูใบไม้ผลิ”

    ปล..ไม่เคยเป็นช่างปะหัวใจให้ใครเหมือนกัน
    กำลังคิดอยู่ว่า ตัวเราเองก็ต้องการช่างคนนั้นเหมือนกันรึเปล่า ?

  2. mamahugme said:

    ฉันเข้าใจ ความขมขื่น
    จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้…

    พาหัวใจออกเดินทางกันเถอะพี่เอี้ยง
    ตอนนี้หัวใจเมเองก็อยากพักเหมือนกัน.

  3. ฝันกลางวัน... said:

    รู้ใช่ไหมว่า เมื่อไม้ผลัดใบ ดอกไม้กำลังจะมา..

    ผ่านหนาวนี้ไปให้ได้นะ

  4. jummdcu said:

    ได้อ่านหนังสือ “รักเปื่อย” รึยัง
    น้องเขียนคำนิยมให้ด้วย
    และเนื้อหาข้างในมันก็บอกอะไรบางอย่างกับเรานะ
    ลองอ่านดู ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: