เด็กพิเศษ ตราร่มชูชีพ

กาลครั้งหนึ่ง…

นานมาแล้ว

เด็กชายคนหนึ่งมีชื่อว่า

เด็กชายกลาง

เด็กชายกลางอายุเก้าขวบ

วันนี้ เด็กชายกลางจะไปหาคุณปู่

‘ของครบหรือยังลูก’

เสียงร่าเริงของแม่แว่วมาจากในครัว

“คับแม่”

เด็กชายกลางนับสิ่งของ

“ข้าวสาร”

“ยาแดง”

“นมผง”

“แผ่นดีวีดี”

“เบอร์เกอร์ไส้ปลาทอด”

“ไม้เท้า”

“น้ำแดงในขวด”

“ช็อกโกแลต”

“ครบแล้วคับ”

‘อย่าลืมเอาแผนที่กับหมวกไปด้วยนะ’

“ผมไปแล้วนะแม่ บายบาย”

….

เด็กชายกลางออกจากบ้าน

ในตะกร้ามีของเต็มไปหมด

เด็กชายดูแผนที่

“ออกจากบ้าน เดินตามทาง 100 ก้าว

เจอดอกไม้

อีก 50 ก้าว จะเจอแมวยักษ์บนหินยักษ์

อื้อออ” เด็กชายกลางยิ้มออกมา

เขาเดินไปตามทาง แต่ไม่ได้นับก้าว อย่างที่แม่เขียนไว้ในแผนที่

“นั่นไงล่ะ ดอกไม้”

เด็กชายกลางเก็บดอกไม้เจ็ดดอกใส่ตะกร้า

แต่ทิ้งแผนที่ไว้ในดงดอกไม้

เดินต่อไปอีกหน่อย เจอหินยักษ์

“แมวไปไหนล่ะเนี่ย”

เด็กชายกลางเดินวนรอบก้อนหิน

“หายไปจริงๆ ด้วย”

เด็กชายออกเดินต่อไปอีกนาน

เขาพบก้อนหินยักษ์

“แมวยักษ์ ทำไมเจ้าอยู่ที่นี่”

‘ข้าอยู่ตรงนี้’

“อย่ามาหลอกกันเลย”

‘ข้าจะหลอกเจ้าเพื่อประโยชน์อันใด’

“อื้อ นั่นสิ”

เด็กชายกลาง นั่งลงที่ก้อนหินเล็ก

“กินเบอร์เกอร์ไส้ปลาทอดไหม”

‘ข้าอิ่มแล้ว’ แมวยักษ์พูดพึมพำ

เด็กชายกลางกินเบอร์เกอร์จนหมด

และกินช็อกโกแลตจนหมดแท่ง

“ว้า น้ำแดง หมดแล้ว” เด็กชายวางขวดน้ำไว้บนก้อนหิน

“ไปก่อนนะ”

‘เก็บขวดน้ำของเจ้าไปด้วย’

“วางไว้ก่อน ขากลับค่อยมาเก็บ”

แมวยักษ์ไม่ต่อคำ มันนอนหลับตาอยู่บนหินยักษ์

….

เด็กชายกลางเดินมาถึงน้ำตกเล็กๆ

เขาวางของทั้งหมดไว้บนหินก้อนเล็ก

“น้ำเย็น ๆ ๆ” เด็กชายกลางเล่นน้ำตก

เล่นน้ำอยู่สักพัก

“ไปดีกว่า เล่นคนเดียว ไม่หนุกเลย”

แล้วเด็กชายกลางก็เดินต่อไป

‘ก๊อก ก๊อก’ เด็กชายกลางเคาะที่ประตูบ้าน

‘เข้ามาเลย’

เด็กชายกลางเปิดประตูเข้าไป

เขาหยิบของออกวางไว้บนโต๊ะ

“ข้าวสาร”

“ยาแดง”

“นมผง”

“แผ่นดีวีดี”

“ไม้เท้า วางไว้ตรงนี้นะคับ”

….

จานอาหารวางอยู่บนโต๊ะ

‘มากินข้าวกัน’

‘วันนี้เจอแมวหรือเปล่า’

รอยย่นบนใบหน้า

บอกให้รู้ว่าชายแก่ ยิ้ม

‘ถอดร่มชูชีพออกได้แล้ว’

เด็กชายกลางไม่ตอบ

เขากำลังเคี้ยวไก่ทอด

ร่มชูชีพยังคงอยู่เช่นเดิม

เขากินอาหารหมดแล้ว

“คุณปู่อยากได้อะไรบ้าง”

เด็กชายกลางจดรายการลงกระดาษ

รอยยิ้มอันเหี่ยวย่น

กำลังสังสรรค์

กับรอยยิ้มแสนสดใส

“ผมกลับแล้วนะคับ รักคุณปู่คับ”

….

เด็กชายกลางออกจากบ้าน

ไม่มีอะไรอยู่ในตะกร้า

เด็กชายกลางเดินกลับทางเดิม

เจอแมวยักษ์บนหินยักษ์

“ขวดน้ำหายไปไหน”

“เจ้าเห็นมันไหม”

แมวยักษ์บอกทั้งๆ นอนหลับตาอยู่บนหินยักษ์

‘มันหายไปพร้อมกับความรับผิดชอบ’

เด็กชายกลางยืนงง

“ผมไม่เข้าใจ”

‘เด็กพิเศษ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ จึงจะเข้าใจ’

เด็กชายกลางยังคงไม่เข้าใจ

“กลับบ้านก่อนนะ”

….

“กลับมาแล้วคับแม่”

‘วันนี้สนุกหรือเปล่าลูก’

“สนุกคับแม่”

เด็กชายไม่บอกแม่

ว่าเขาทำขวดน้ำหายระหว่างทาง

‘คุณปู่เป็นยังไงบ้าง’

“คุณปู่ยิ้มตลอดเลยคับ”

ก่อนเข้านอนคืนนั้น

‘ถอดร่มชูชีพออกได้แล้วลูก’

“ใส่ไว้ก่อนเถอะคับ”

นั่นเป็นรอยยิ้มปนสงสัยของแม่

“ถ้าในฝันผมตกเขา ผมจะได้กางร่มทัน”

แม่ยังคงยิ้มให้และกล่อมด้วยเสียงเพลง

เด็กชายกลางหลับไปแล้ว

….

นานมาแล้ว

ณ กาลครั้งหนึ่ง…

4 comments
  1. jummdcu said:

    หวังใจว่า..
    เด็กพิเศษ
    จะถอดร่มชูชีพออกได้ในเร็ววัน
    และเก็บบางสิ่งอย่างที่หายไปให้กลับคืนมา
    โดยเฉพาะบางสิ่งที่มันวิ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ
    ไม่มีวันที่มันจะย้อนกลับคืนมา
    สิ่งนั้น…แถวบ้านเราเรียกว่า เว-ลา

    เป็นไปได้มั้ย
    ที่เด็กพิเศษไม่ยอมถอดร่มฯซะที
    เป็นเพราะถูกผู้ใหญ่ทำให้เคยชิน

  2. พี่เอี้ยง
    ชอบตอนเดินแล้วนับก้าวอ่ะ
    ชอบๆๆ
    นึกถึงสมัยเด็กๆที่เล่นนับก้าวกัน
    กี่ก้าวถึงจะไปถึงไอ้นั่นไอ้นี่
    สมัยนั้นเด็กจริงๆนะนั่น

    พี่เอี้ยงนึกออกได้ไง สุดยอดดด
    ความเป็นเด็กในตัวสูงนะเนี่ย 555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: