สุขนาฏกรรม

ในตู้ปลา

ปลารักเร่ เกล็ดสีเงิน ครีบสีดำ

มันนอนตะแคงอยู่ปริ่มน้ำ

สภาพเหมือนปลาที่กำลังจะตาย

ลอยตุ๊บป่อง ตุ๊บป่อง

“เจ้านี่ ไม่มีเพื่อนเลยแฮะ” ใจเดียว ยืนมองตู้ปลา ที่ตั้งสูงจากพื้นไม่ถึงเมตร

มุมมองจึงเป็นแบบ มองลงไปตรงๆ

ใจเดียวเอานิ้วชี้ของมือซ้าย จิ้มลงไปบนตัวปลา

“อะไรสีแดงๆ” พูดพลางออกแรงส่งไปที่ปลายนิ้วชี้

เจ้ารักเร่ผลุบลงไปในน้ำ

และสะบัดครีบไปมา

แล้วก็ลอยกลับขึ้นมาอยู่ในสภาพเดิม

เหมือนมีแรงฮึด

เจ้ารักเร่ ยังคงสะบัดครีบ

ตอนนี้ มันผลุบลงไปอยู่ใต้น้ำอีกครั้ง

มันลอยเอื่อยๆ อยู่ใกล้ๆ ลูกกลมปล่อยอากาศที่กำลังพ่นฟองอากาศฟูฟ่อง

“สงสัย คงจะอยากได้ออกซิเจนละมั้งเนี่ย”

สักพัก เจ้ารักเร่ ก็ลอยกลับขึ้นมาอยู่ในสภาพเดิมๆ

“สีแดงๆ นี่ คือเกล็ดที่แห้งเพราะขาดน้ำสินะ”

ปลาก็มีเลือดสีแดง

ส่วนเกล็ดที่โผล่พ้นผิวน้ำกำลังแห้ง จนเลือดซึมออกมา

“น่าสงสารจริงๆ นะเจ้าปลาน้อย” ใจเดียวน้ำตาไหล


นอกตู้ปลา

คน ผมยาว ตาชิดกัน จมูกโด่งๆ

“มองผมทำไมเนี่ย” ผมจ้องตอบ

คนๆ นี้ เรียกตัวเองว่า ใจเดียว

เธอเอาผมมาอยู่ในตู้นี่ เพราะอยากให้ผมเป็นเพื่อนเธอ

“เฮ้ นั่นจะทำอะไรน่ะ” ผมส่งเสียงออกไป แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยิน

“บุ๋ม บุ๋ง บุ๋ม บุ๋ บู๋ บู๋ บุ่ …”

ผมจมลงไปในน้ำ เพราะแรงจากใจเดียว

“อย่าทำอย่างนี้เลย ผมแมนพอนะ มีแรงเยอะด้วย เห็นมั้ย” ผมว่ายน้ำโชว์พลังให้เธอดู

ก่อนหน้านี้ไม่นาน

ใจเดียว ให้อาหารผมเยอะมากและบ่อยๆ

จริงๆ ผมจำได้นะว่า เธอให้อาหารแล้ว

แต่เพราะผมอยากให้เธอดีใจ

ผมจึงกินอาหารที่เธอให้ทุกครั้ง

แต่การกินอาหารมากๆ ทำให้เกิดแก๊สในกระเพาะของผม

ท้องผมป่องมาก

เลยทำให้ตัวลอยขึ้นมาปริ่มน้ำอย่างนี้

แล้วเมื่อวานนี้

ใจเดียวไม่อยู่บ้าน

เธอไม่มาเล่นกับผม

ผมก็หลับเพลินไปหน่อย

ผมตื่นมาเพราะมีอาการเจ็บที่ผิว

เกล็ดของผมแห้งมากๆ จนเลือดออก

ผมนอนปริ่มน้ำ รอคอยให้แก๊สในกระเพาะค่อยๆ ออกไป

ผมดำน้ำเล่นอยู่บ่อยๆ เพื่อรักษาผิวให้กลับมาดีดังเดิม

แต่เมื่อกี๊นี้ ใจเดียวเอานิ้วจิ้มมาโดนแผลของผม

“เจ็บนะๆๆๆ” ผมร้องบอกเธอ แต่ว่าเธอคงไม่เข้าใจ

ผมว่ายน้ำโชว์พลัง

ผมว่ายไปที่ออกซิเจน เพื่อเล่นกับฟองอากาศโชว์ลีลาใหม่ๆ

“น่าสงสารใจเดียวจริงๆ เธอมีผมเป็นเพื่อนเพียงตัวเดียวสินะ”

“เลือดของเธอไม่มีสีเหรอเนี่ย” ผมเห็นเลือดไหลออกจากดวงตาของเธอ

IMG0017A

ปล. ปลารักเร่ ไม่ค่อยชัด กล้องมือถือ ไร้คุณภาพจริงๆ

ไม่โทษฝีมือตัวเองเล้ยยยย ฮ่าๆ


6 comments
  1. มอเอ. said:

    บางทีเราก็ไม่สามารถคาดเดาได้เลยเนอะว่า
    สิ่งที่เราให้คนอื่นไปมันดีหรือไม่ดีกับเค้ากันแน่

    แต่…เอาหน่า ให้ด้วยใจนี่เนอะ😀

  2. mango said:

    ไม่ค่อยกล้าเลี้ยงปลาสวยงามพวกนี้เท่าไหร่เลย
    เลี้ยงทีไร มันชิงหงายท้องบ๋ายบายภายใน 2 เดือนทุกที
    ชีวิตนี้คงเลี้ยงหางนกยูงได้อย่างเดียว ^^”

  3. ออกอาการอย่างนี้ต้องทำใจอย่างเดียว
    ปลาหมอก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ หุหุ ไม่ขำเหรอ

  4. ขอรบกวนทั้งชุดนอน said:

    “เลือดของเธอไม่มีสีเหรอเนี่ย” ประโยคนี้เด็ดมากเลยครับท่านพี่
    เลือดที่ไหลเพราะจิตใจบาดเจ็บนี่

    บางทีการตีความคนอื่นด้วยความเข้าใจของเราเองมันก็ผิดพลาดกันได้ง่ายดายเหลือเกิน

    ป.ล. …โหย พี่ ปลารักเร่นี่ผมนึกว่าสัตว์ลึกลับในทะเลสาบ
    เอ้า กล้องมันแย่! 555+

  5. ต้องใช้ธรรมชาติบำบัดน่าจะดี
    วารีบำบัดไง…ไหนๆ ก็อยู่ในน้ำอยู่แล้ว

  6. rongnamcha said:

    นาฏกรรมเดียวกัน
    แต่มองในอีกมุม
    อาจจะกลายเป็นอีกเรื่องไปเลย

    เรื่องน่ารักดีนะครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: