Archive

Daily Archives: August 29, 2009

เมื่อวันกลางสัปดาห์ก่อน ไปออกกองฯ มา

“เหนื่อยชิปปปป แต่ก็ได้เจออะไรดีๆ มาด้วย”

ได้พบกับคนสองจำพวก ที่ต่างก็โชว์ความเป็น ‘มืออาชีพ’ สาดใส่กันอย่างรุนแรงทีเดียว

พวกเขาทั้งสองฝ่าย อาจจะไม่รู้สึกตัว

แต่เราคนหนึ่งล่ะ ที่มองเห็น

เช้าวันพุธที่อากาศแจ่มใสอย่างแรง แถมด้วยแดดอันร้อนแรง

ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ (ต่อไปจะขอเรียกสั้นๆ ว่า ฮ.) ย่านร่มเกล้า

คนประเภทแรก

ขอเรียกว่า นางแบบกับนายแบบถั่วงอก และนายแบบถั่วงอกใหญ่

ผู้มี กพอ. เป็น คนขายของ ที่มีระดับเงินเดือนหลักล้าน

รายละเอียดต่างๆ ของวีดิโอพรีเซนท์ ไม่จบลงง่ายๆ เลย

มันถูกเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา งอก เพิ่ม ลด เพิ่ม อยู่อย่างนั้น

แม้กระทั่งวันรุ่งขึ้นจะถ่ายทำกันแล้ว พรมแดง ก็ผุดขึ้นในนิมิตร (มาร)

จึงถูกเนรมิตให้นำมาติดตั้งในวันถ่ายทำ โดยไม่ได้แจ้ง (ให้ใครสักคนทราบ) ล่วงหน้า

เพราะถั่วงอกทั้งหลาย คิดแตกชอตได้ ในยามค่ำคืนที่สมองบรรเจิดสุดฤทธิ์

ในวันถ่ายทำ กว่าที่บรรดาถั่วงอก จะแต่งองค์เรียบร้อย

ฮ. ก็จอดตากแดดอยู่ร่วมชั่วโมง

จะว่าไป ถั่วงอกฝ่ายชายไม่ได้เสียเวลาเท่าไรนัก

มีก็แต่ถั่วงอกฝ่ายหญิงที่ต้องโบกแป้งลงสีกันจนหน้าชะแล่ม ราวกับจะไปงานราตรี

อืม ก็ต้องยอมให้เธอล่ะนะ

“กินหมูปิ้งรอก็แล้วกันนะพวกเรา”

สิบโมง ตามเวลาที่จองคิว ฮ. เอาไว้ก็มาถึง

การถ่ายทำในชอตที่วางเอาไว้ ผ่านไปจนเกือบจะเรียบร้อย

“พี่อยากให้เห็นหน้าพี่บน ฮ. ด้วย” นายแบบถั่วงอกใหญ่เอ่ยขึ้น

เอากับท่านสิครับ มันงอกมาอีกแล้ว

“เอา ฮ. หน้าตรงด้วยนะ ขอแบบใบพัดหมุนๆ ด้วย”

ได้อีกครับ ได้อีก งอกได้เรื่อยๆ

นั่นน่ะ อากาศร้อนมากด้วยนะ แดดเผาจนผิวแทบไหม้

เมื่อ ฮ.ชอตจบไปแล้ว ชาวถั่วงอกก็ยังแตกชอตได้อีก ในแบบคิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว

“วันนี้แฟนพี่ขับรถพอร์ชมาล่ะ เอามาเข้าฉากด้วยนะ” ถั่วงอกฝ่ายหญิงเปรย

ทีมงานฝั่งโน้น เงียบเป็นเป่าสาก

“ครับ ได้ครับพี่ เวลายังเหลือ” ผู้กำกับใจดี (ต่อไปจะเรียก ผกก.) ของทีมเรา กล่าวยินยอม

ทั้งๆ ที่หมดเวลาใช้ ฮ. ไปหลายสิบนาทีแล้ว แต่เจ้าของสถานที่ ยินยอมให้ถ่ายทำหน้าโรงจอด ฮ. ได้อีก

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะ รายได้หลักล้านต่อเดือน หรือเปล่า ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องตามใจถั่วงอกพวกนี้

วันนั้น มันบังเอิญหรอกนะ

บังเอิญที่เวลายังพอมีเหลือ

ไม่อย่างนั้น บทเวลา ผกก. มันจะโหด ก็อย่าได้หวัง

“ก็ทำๆ ให้เค้าไปเหอะ ไม่เสียหายอะไร” ผกก. สุดหล่อว่าดังนั้นแล

ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้มีโอกาสแตะรถพอร์ชมูลค่าหลายล้าน

โดยการปิดประตูรถให้นางแบบถั่วงอก สองครั้ง (555+)

จากนั้นไม่นาน ก็มีอีกชอตเพิ่มขึ้นมา

“ถ่ายตอนรถพี่ขับอยู่บนถนนด้วยนะ ด้านหน้า แล้วก็ต่อบนมอเตอร์เวย์ด้วยนะ” นางแบบถั่วงอกกล่าว

เอากับคุณเธอสิครับท่านผู้ชม

ถ้าวันนั้น เวลาบ่ายโมงกว่าๆ หากใครเห็น รถตู้ขับประมาณ 80 กม. ต่อ ชั่วโมง ตีคู่ไปกับ รถพอร์ชสีเหลือง บนมอเตอร์เวย์

ไม่อยากจะพูดอะไรเล้ยยยย หุหุหุ

ถั่วงอกพวกนี้ นี่จริงๆ เลย

โชว์ออฟ โชว์พราวด์ โชว์ อืมมมม อะไรอีกดีล่ะ

นั่นพวกเขา ก็ถือว่า เป็นมืออาชีพในสายตาคนที่ศรัทธาพวกเขา

แต่สำหรับเรา กลับมองคนอีกกลุ่มหนึ่งว่า เป็นมืออาชีพตัวจริง

บุคคลที่ช่วยเหลือให้งานออกมาดี ตรงตามวัตถุประสงค์ และประหยัด

คือ ทีมงานมืออาชีพ จาก บริษัทเจ้าของ ฮ. นั่นเอง

ในวันนั้น ก่อนถ่ายทำ ได้ฟังคำอธิบายต่างๆ จากหัวหน้าโอเปอเรชั่น

“หากคุณเช่า ฮ. 30 นาที คุณจะมีเวลา บินเต็มที่ คือ 25 นาที เพราะเวลา 5 นาทีแรกจะเป็นเวลาวอร์มเครื่อง”

ถ้าเราจำไม่ผิด คนที่พูดน่าจะชื่อว่า คุณต้อม ผู้ชายท้วมๆ แต่โคตรเท่

คุณต้อมยังแจกแจงรายละเอียดต่างๆ ต่อไป

“แต่ในเวลา 30 นาทีนั้น ยังสามารถแบ่งได้เป็น 3 ช่วง คือ 5+5 / 5+5 / 5+5 ก็ได้”

เห็นไหมล่ะ เขาช่วยจริงๆ เพราะเขาก็อยากให้ทีมเราได้งานเช่นกัน

ในระหว่างรอ ก็ได้เดินเล่นในโรงจอด ฮ.

ในนั้นมี ฮ. จอดอยู่ 2 ลำ

ลำแรกใหญ่สุด มีเครื่องหมายติดไว้ มองเห็นได้ชัดว่า เป็นของราชการแน่ๆ

“ของ……..” เอามาตรวจเช็คประจำปี (ใครอยากรู้ มาถามส่วนตัวนะจ๊ะ ว่า ฮ. ลำนี้ ของใคร)

อีกลำหนึ่ง ไร้ใบพัด เหลือแต่ตัว

ประวัติของ ฮ. ลำนี้ เป็นของเศรษฐีเจ้าของรีสอร์ทใหญ่แห่งหนึ่งในแถบทะเลอันดามัน

คือว่า ตอนซื้อไม่ทันคิด ปรากฏว่า ค่าบำรุงรักษา สูงยิ่งกว่าค่าตัวเครื่อง เจ้าของจึงพยายามจะขายทิ้งไป

เห็นพูดกันว่า ขายแบบมือสอง ครึ่งราคา ก็ประมาณ ร้อยกว่าล้านเอง

เมื่อเม้าธ์เรื่อง ฮ. เศรษฐีกันไปแล้ว

ก็อยากเม้าธ์กับกัปตันบ้าง

แต่แทบไม่มีโอกาสเลย เพราะ กัปตันมัวแต่คุยกับตากล้องทีมเราอยู่ตลอด

มีจังหวะหนึ่ง ที่เราเดินเฉียดไปใกล้ๆ

“ผมแปลกใจว่าทำไม ลมเหนือ มาแล้ว” สายตาที่มองออกไปยังท้องฟ้า ของกัปตันน่ะ สุดจะบรรยาย

นี่ถ้ากัปตันยังหนุ่มๆ อยู่ละก็ เราคงจีบไปแล้ว 555+

กลับมาเล่าเรื่องงานต่อ…

ก่อนถ่ายทำ ได้ทำการตกลงกันเรื่องพรม คุณต้อมก็ขู่ว่า

“จะปูพรมก็ได้นะครับ แต่ต้องติดให้แน่นๆ ถ้ามันปลิวขึ้นไปทำควา่มเสียหายกับใบพัดนะ 5 ล้านเหรียญเท่านั้นเองครับ”

เมื่อพูดคุย ทำการตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทีม ฮ. ช่วยกันเข็น ฮ. ออกไปยังลานจอด

และก็ต้องปล่อยทิ้งให้ตากแดดอยู่ร่วมชั่วโมง อย่างที่บอกไปแล้วนั่นล่ะ

กว่าจะได้ถ่าย ก็รอนางแบบถั่วงอกนั่นแล

และก็มีชอตเพิ่มแบบตามใจฉัน

จน ฮ. ต้องติดใบพัดให้หมุนไว้ เพื่อนายแบบถั่วงอกใหญ่จะได้เท่อย่างที่สุด

เฮ้อออ ในที่สุด การถ่ายทำ ฮ. ชอต ก็ผ่านไปเรียบร้อย ไม่ต้องมีใครสูญเงิน 5 ล้านเหรียญ

เพราะการทำงานแบบมืออาชีพของชาว ฮ.

“ต้องขอกราบขอบพระคุณมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ”

การทำงานหนนี้

ได้เห็นคนบางแบบ แบบที่ต้องอวดตัวว่า สิ่งที่ตัวเองทำไปมันดียังไง ขายของมากๆ แล้วได้ผลอะไร

สร้างสิ่งเกินจริงในชีวิต เพื่อให้ดูสมจริง ในคำว่า มืออาชีพ

แต่กับคนบางคน ไม่จำเป็นต้องอวดตัวเองเลย

แค่พูดคำว่า “ผมแปลกใจว่าทำไม ลมเหนือ มาแล้ว” ก็เท่แล้ว

แค่นั้น ก็รู้แล้วว่าเป็น มืออาชีพขนาดไหน


Advertisements