postcard

กระดาษ
แสตมป์
ลายมือ

สีของกระดาษอาจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ด้วยค่าที่ต้องเดินทางผ่านมือผู้คนมากกว่า สอง คน
ค่าของแสตมป์มีมูลค่าที่สุด เมื่อตราประทับได้ทำหน้าที่ ณ ต้นทาง
ลายมือยึกยือโย้เย้เล่าเรื่องบางอย่าง

เมื่อความเป็นรูปธรรมทั้งหมดนี้มารวมตัวกัน
รูปธรรมอย่างใหม่จึงเกิดขึ้น มันเรียกได้ว่า จดหมาย หรือ ไปรษณียบัตร
นับว่าสร้าง นามธรรมซ่อนในรูปธรรม ได้แนบเนียนจนแทบไม่เข้าใจ

วัตถุไวFeel ที่ไม่ใช่วัตถุไวไฟ
แม้ตัวมันอาจจะติดไฟได้
แม้มันจะมอดไปพร้อมเปลวเพลิงได้

ระยะทางที่กระดาษนั้นเดินทางผ่านมา
รอยประทับตราบนแสตมป์ที่อ่านไม่ออก
ห้วงคำนึงในบันทึกตัวอักษร

นามธรรมที่ซ่อนไว้
ไม่ต้องใช้สมองทำความเข้าใจ
ความทรงจำนั้น ตราตรึงเนิ่นนาน

ปล.
1. เริ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองชอบส่งโปสการ์ดหรือเปล่า
พอได้เห็นกระดาษ อยู่ในกล่องรับจดหมายหน้าห้อง มันดีใจกว่าไม่รู้กี่เท่านะ
2. ชอบคำนี้มาก วัตถุไวFEEL บัญญัติโดย ดีเจนายหมูตุ้ยแห่งเพชรบูรณ์
http://twitter.com/naiimootui
naiimootui : อ่านข้อความในโปสการ์ด ไม่มีข้อความชวนเศร้า แต่เราน้ำตาคลอ …คิดถึง คิดถึง
naiimootui :  @pattararanee @pktraveller ดีเจดราม่าแต่เช้าเชียว 555+ << ก็เจอวัตถุไวFEEL(ไวพอกับวัตถุไวไฟ) แต่เช้าเลย

8 comments
  1. mamahugme said:

    ชอบความรู้สึกเวลาได้รับโปสการ์ดมากเลยพี่
    อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ระลึกและนึกถึงเราอยู่บ้าง

  2. jummdcu said:

    ที่แน่ๆ แอบเห็นโปสการ์ดของเราอยู่ในนั้น ^.^

    หลายครั้งทีเดียวที่โปสการ์ดก่อให้เกิดภาวะ “วัตถุไวFEEL”
    (ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ย ว่าครั้งไหน)
    ไม่มีน้ำตาคลอ มีแต่รอยยิ้มกว้างๆ

    มีโปสการ์ดอีกหลายใบ
    ที่ใกล้เวลาเดินทางโดยสารแสตมป์
    แต่ยังนึกมุกไม่ออก
    สภาพอากาศ สภาพบ้านเมือง
    มันทำให้อารมณ์อาร์ทๆของเราหดหายไปเยอะเลย
    เดี๋ยวคงต้องสร้างอารมณ์กันใหม่ ด้วยการฟังเพลง POSTCARD
    ไม่รู้เคยฟังมั้ย แต่เราโปรดมากๆเลยเพลงนี้

    ….

    “ฉันทิ้งตัวลงบนชายหาด วาดรูปบนทราย
    นั่งมองพระจันทร์ที่หล่นลงน้ำไป
    ฉันถือกาแฟไว้บนตัก พักที่มุมเดิม
    เหนื่อยมาทั้งวันเพิ่งหยุดได้หายใจ

    เธออยู่ไหน อยากชวนนั่งคุย เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเธออยู่
    ไกลแค่ไหน อยากเล่าให้ฟังทุกสิ่งที่ฉันเจอ Hoo

    เขียนมาบอกฉันว่าเธออยู่ที่ไหน
    ไปพบไปเจออะไรก็อยากรู้
    ทางฉันยังเหมือนเดิม ยังคิดถึงเธออยู่
    มีเรื่องจะเล่าให้ฟังตั้งมากมาย

    ถ้าเป็นห่วงฉันเขียนมาจะได้รู้
    เอาไว้ค่อยเขียนมันเป็นอย่างสุดท้าย
    ถึงแม้ไม่ได้เจอ แต่เธอมีความหมาย
    ฉันจะเขียนตามเสียงของหัวใจ คิดถึงเธอ

    ฉันรู้ว่าเธอคงนอนอยู่ ฉันตั้งเวลา
    ปรับนาฬิกาเพื่อให้ตื่นมาพร้อมเธอ
    ข้าวเช้าไม่ทันได้ทานตื่นสายชักจะเบลอ
    เฝ้ารอ POSTCARD ใบใหม่ไม่เห็นเลย

    รอไม่ไหว…ไม่นานก็เจอ เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีเธออยู่
    ไกลแค่ไหน อยากเล่าให้ฟังทุกสิ่งที่ฉันเจอ คิดถึงเธอ

    ตรงที่เขียนไม่มีเธออยู่ และตรงที่เธออยู่ไม่รู้ว่าเป็นไง
    อยากจะเขียนบางอย่าง เขียนให้เข้าใจ
    จากคนๆเดิม เธอคนเดียว คิดถึงเพียงเธอ”

  3. pattararanee said:

    ^^ มีโอกาสอันใกล้ คงได้ส่งไปหานะหนูเม
    เจ๊ มันยาวมากเลยนะนั่น แต่มันร้องไงน้าาา อย่าลืมร้องให้ฟังด้วยนะ ฮิฮิ

  4. ต้อม said:

    ชอบเหมือนกันค่ะ

  5. rongnamcha said:

    เพราะเดี๋ยวนี้คิดถึงใครก็ส่งได้ไว
    ผ่านอีเมล์ ผ่านมือถือ ผ่าน sms ผ่าน BB (แต่ผมไม่มี BB นะ)
    อย่างนี้มั้ง…
    ใครต่อใครถึง “คิดถึง” จดหมายหรือโปสต์การ์ดน้อยลง
    ทั้งๆ ที่โดย “คุณค่า” แล้ว
    เทียบกันไม่ได้นะผมว่า

  6. mangomoment said:

    โอว!
    เอนทรี่นี้ชวนให้นึกขึ้นมาได้ว่า โปสการ์ดจากสมุยยังไม่ถึงมือพี่ ๆ หลายคนในนี้เลย
    นี่เป็นเรื่องน่าเคืองอย่างเดียวของโปสการ์ดเลยนะเนี่ย!

  7. ขอรบกวนทั้งชุดนอน said:

    “เริ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองชอบส่งโปสการ์ดหรือเปล่า
    พอได้เห็นกระดาษ อยู่ในกล่องรับจดหมายหน้าห้อง มันดีใจกว่าไม่รู้กี่เท่านะ”
    ^
    ^
    ^
    บางทีคนที่ชอบส่งโปสการ์ดอาจจะเกิดจากการความที่เรารู้สึกดีเมื่อได้รับ
    เลยอยากจะให้คนอื่นรู้สึกดีอย่างที่เรารู้สึกบ้าง เราเลยส่ง…ล่ะมั้ง 555+

    “วัตถุไวFEEL” <<< สำนวนและอารมณ์ของถ้อยคำนี้น่านับถือทีเดียวเชียว

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: