คนอ่านเมฆ

“อากาศดีนะ” เมฆพูดกับตัวเอง พลางมองท้องฟ้าที่อากาศปลอดโปร่งแจ่มใสดี และคาดเดาว่า “วันนี้ฝนคงไม่ตกละมัง”
ทุกวันหยุดงานของเมฆ เขาจะปั่นจักรยานไปตามถนนต่างๆ ในจอร์จทาวน์ ของเกาะปีนัง

วันนี้ก็เช่นกัน เมฆปั่นจักรยานไปตามทาง เขาเริ่มต้นปั่นจากที่พักของเขาซึ่งไม่ห่างจากจอร์จทาวน์ เมืองมรดกโลกมากนัก หากใครมองเห็นเขา คงจะเข้าใจว่าเป็นนักท่องเที่ยวทั่วๆ ไป เพราะเขาจะแต่งตัวสบายๆ และมีกล้องถ่ายรูปติดตัวด้วยเสมอ แต่หากใครรู้จักเขาดีแล้ว ก็จะเข้าใจว่า เขากำลังทำอะไรอยู่
เมฆปั่นจักรยานไปจนถึงซิตี้ฮอลล์ ที่อยู่ริมทะเล เขาถ่ายภาพไปแล้วหลายภาพ จนกระทั่งมีนักท่องเที่ยวต่างชาติขอให้เขาช่วยถ่ายรูปคู่ให้ ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นเมฆรูปร่างประหลาด เมฆแบบคิวมูลัส เป็นเมฆชั้นเตี้ยที่สุด อยู่ห่างจากพื้นดินไม่เกิน 2 กิโลเมตร ปกติรูปทรงดูปุยๆ คล้ายดอกกะหล่ำ แต่เช้าวันนี้ เมฆนี้มีรูปร่างเหมือนแม่ไก่กำลังทำท่าเหินบิน บ่ายหน้าไปทางทิศเหนือ
“แม่กำลังจะกลับบ้านเกิด” เมฆคิดถึงแม่ของเขาที่ไปอยู่กัวลาลัมเปอร์

จากนั้นเมฆจึงโทรศัพท์ไปหาแม่ และถามถึงความเป็นไปของแม่ในระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา เพราะเขากับแม่ไม่ค่อยสนิทกันมากนัก นานๆ ครั้งเขาจึงโทรศัพท์ถึงแม่สักทีหนึ่ง
ชีวิตของสองแม่ลูก ตลอดมาก็อาศัยและทำงานที่หาดป่าตอง กับญาติของแม่ที่มาเปิดร้านอาหารอีสาน จนกระทั่งเมฆโตขึ้นมากและเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แม่จึงแต่งงานใหม่และย้ายไปอยู่ที่กัวลาลัมเปอร์พร้อมครอบครัวใหม่ของแม่ เขาจึงย้ายมาอยู่ลำพังที่เกาะปีนัง และมีชีวิตโดดเดี่ยวไร้ญาติอยู่ที่นี่

เวลาเกือบ 2 ปีที่เมฆมาทำงานอยู่ที่ปีนัง ทำให้เขาพูดภาษาอังกฤษดีขึ้นมาก และเขายังฟังภาษาจีนได้บ้าง เขาเองคิดว่าการใช้ชีวิตที่เมืองนี้ ถ้าไม่นับฝนฟ้าที่ตกได้ตกดี ก็นับว่าชอบมาก อาหารการกินก็ถูกปาก แถมเขายังได้ออกมาปั่นจักรยานถ่ายรูปสถานที่สำคัญบนเกาะปีนัง ไปลงเว็บไซต์หารายได้พิเศษได้เป็นกอบเป็นกำ และเขายังคอยสังเกตเมฆบนท้องฟ้าอย่างสม่ำเสมอ มันกลายเป็นการเสพติดไปแล้ว

“แม่จะกลับไปภูเก็ตเหรอ” เมฆเอ่ยถามแม่ของเขาก่อนที่จะกล่าวคำอำลา
“รู้ได้ไงล่ะเนี่ย” แม่ไม่ตอบคำถาม แต่กลับถามเมฆกลับมา
“เดาเอาน่ะ” เมฆตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่แอบน้อยใจอยู่ลึกๆ เพราะแม่จำไม่ได้เลยว่า เขาสามารถคาดเดาอนาคตได้จากการมองดูก้อนเมฆ และมันมักกลายเป็นความจริงเสมอ

ตอนที่เมฆยังเด็กอยู่ วันนั้นเป็นเวลาใกล้พลบค่ำของวันกลางเดือนเมษายนที่อากาศร้อนมาก เมฆเดินออกมาหน้าร้านกับลูกพี่ลูกน้อง เพื่อเรียกลูกค้าต่างชาติที่คลาคล่ำในช่วงไฮซีซั่นของเกาะภูเก็ต เขามองไปที่ท้องฟ้ากระจ่างตาทางทิศตะวันออก แต่น่าแปลกที่กลับมีเมฆรูปแปลกๆ และท้องฟ้าค่อยๆ กลายเป็นสีแดงระเรื่อเฉพาะโดยรอบเมฆประหลาดนั่น มันมองดูเหมือนธงชาติที่ขาดวิ่น
“โจ พี่ดูสิ เมฆก้อนนั้นเหมือนธงชาติไหมน่ะ”
“เหมือนตรงไหนกัน” ลูกพี่ลูกน้องที่อายุมากกว่า ตอบกลับมา
“ไหนๆ อะไรเหมือนธงชาติ” น้าสาวเดินออกมาสมทบที่หน้าร้าน
“โน่นไงน้าแนน เหมือนธงชาติขาดเลย ผมเห็นแล้วกลัวนะ จะมีเรื่องร้ายหรือเปล่า” เมฆแสดงความกังวลออกมา
“ไม่มีไรหรอกน่า คิดมากไปได้ เป็นเด็กเป็นเล็ก” น้าแนนบอกกับเมฆ “ไปเข้าร้านไปช่วยยกอาหารเลยไป” น้าแนนส่ายหน้าและมองเด็กๆ ทั้งสองด้วยความเอ็นดู

ในวันเวลานั้น เมฆยังเป็นเด็กน้อยชั้นประถมปลาย ใครๆ ก็ไม่ฟังคำพูดของเด็กอย่างเขาหรอก
เมฆจำได้ว่า ในเดือนต่อมา น้าแนนก็มาคุยกับเขาถึงเมฆรูปธงชาติที่เขาเอ่ยถึงในวันนั้น
“คราวก่อนเมฆบอกน้าว่า เห็นเมฆเป็นรูปธงชาติขาด แล้วถามว่าจะมีเรื่องร้ายหรือเปล่าใช่มะ” น้าแนนเอ่ยถามในเย็นวันหนึ่ง
“ใช่ ทำไมเหรอ”
“ก็ที่กรุงเทพฯ เขายิงกันตายเกลื่อนเลย พฤษภาทมิฬน่ะ” สองคนน้าหลานไม่ได้คุยอะไรกันต่อ เพราะมีลูกค้าเข้าร้านพอดี โดยน้าแนนนำลูกค้าเข้าไปนั่งด้านใน
เมฆมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนเคย แล้วคิดในใจ ‘จริงเหรอเนี่ย ขออย่าให้มีฟ้าสีแดงเรื่อแบบนั้นอีกเลย’
หลังจากนั้นเมฆคอยสังเกตปรากฏการณ์ต่างๆ บนท้องฟ้า มองดูเมฆรูปร่างประหลาด แล้วคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าว่า มันจะกลายเป็นจริงหรือไม่

หลังจากแม่กลับไปอยู่ภูเก็ตได้ไม่นาน เมฆยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม  เขาออกไปถ่ายรูปในวันหยุดเหมือนที่เคยทำ แต่วันนี้เขาโดยสารรถประจำทาง บริการสาธารณะที่แสนสะดวกสบายของเกาะนี้ ไปยังควีนส์เบย์ เพื่อถ่ายรูปสะพานปีนังที่ทอดยาวไปในทะเล
เมฆรูปทรงประหลาดปรากฏในช่องมองภาพจากกล้องของเขาอีกแล้ว เมฆก้อนนี้เหมือนคลื่นที่ม้วนตัวอยู่ในทะเล แต่นี่มันกลับกลายเป็นก้อนเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า เมฆที่เห็นนั้นเหมือนสึนามิ ที่กำลังโถมเข้าหาสะพานปีนังเหลือเกิน

หลังจากถ่ายรูปเสร็จแล้ว เมฆโทรศัพท์หาแม่ เหมือนที่เขาเคยทำทุกๆ เดือน สายตาของเขาจับจ้องเมฆประหลาดที่กำลังคลายตัวและจางหายไปในอากาศ
“ไม่กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกันเหรอ” แม่ถามออกมา
“ยังหรอกแม่ แม่ล่ะ มาเที่ยวที่นี่บ้างสิ ใกล้นะ นั่งเรือมาเลย” เมฆชวน “มาวันคริสต์มาสนี้เลยนะ”
“ไม่ล่ะ นั่งเครื่องบินเร็วกว่า เดี๋ยวหาตั๋วก่อนนะ” แม่บอกกับเมฆ แม่ดีใจที่ลูกชายคนเดียวอยากเจอแม่บ้าง แต่แม่ก็ไม่ค่อยแสดงออกมากนัก

ในที่สุดแม่ก็มาหาเมฆที่ปีนัง เมฆพาแม่ไปสถานที่ๆ เขาชอบมากที่สุดคือ บลูแมนชั่น หรือบ้านของเฉิงฟัตซี บ้านที่มีสถาปัตยกรรมตามศาสตร์ฮวงจุ้ย ที่คนทั่วโลกอยากมาชม เมฆคิดว่าแม่เองก็ชอบบ้านหลังนี้เหมือนกับเขา
และวันสุดท้ายก่อนที่แม่จะกลับ เขาพาแม่ไปไหว้พระที่วัดเขาเต่า จากนั้นขึ้นไปชมวิวบนปีนังฮิลล์ และก่อนกลับลงมา เขาพาแม่ไปทานมื้อเที่ยงที่ร้านเดวิดส์ บราวน์ ร้านอาหารชื่อดังบนเขาสูง
“ชอบไหมครับ” เมฆถามแม่เมื่ออิ่มพุดดิ้งเรียบร้อยแล้ว
“ชอบสิ บรรยากาศสไตล์อังกฤษแท้ๆ ขอแม่มาอยู่เลยได้ไหม พามากินแบบนี้บ่อยๆ ด้วยนะ” แม่หยอกลูกชายคนเดียว
“ได้ๆ มาจริงหรือเปล่าละครับ” เมฆก็แหย่แม่กลับไปเช่นกัน
สองแม่ลูกมีความสุขดี และความห่างเหินของสองคนค่อยๆ หายไป จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของแม่ก็ดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ” แม่รับและพูดกับปลายสายด้วยภาษาไทย หลังจากนั้นสีหน้าแม่ก็ซีดลงไป แม่วางโทรศัพท์แล้วและบอกกับลูกชายว่า “มีคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่งที่ป่าตอง เขาว่ากันว่าเป็น สึนามิ”

ภาพก้อนเมฆสึนามิที่สะพานปีนังย้อนกลับมาในคำนึงของเมฆ เขารำพึงออกมาเบาๆ
‘ผมโชคดีมาก ที่แม่ยอมมาเที่ยวปีนัง’

 ป.ล.
1. เขียน  15 เมษายน 2555
2. ดูเหมือนจะเขียนผิดประเภท อยากได้เรื่องสั้น แต่ดันเป็นนิยาย 555 I see. 

4 comments
  1. rongnamcha said:

    เขย่าอารมณ์ดีครับ…
    ตกลงเมฆกับแม่นี่เป็นคนไทยใช่มั้ยครับ
    ว่าแต่ไปเที่ยวปีนังมาเหรอครับ เห็นภาพชัดเจนดีแท้🙂
    อ่านแล้วอยากไปเที่ยวปีนังขึ้นมาเลย ท่าจะชิลล์และสวยงาม

  2. pattararanee said:

    ^^ ตัวละครเป็นคนไทยค่ะ
    ไปเที่ยวมาเมื่อเดือนมีนาฯ
    ท่านโรงน้ำชาไปชิลล์บ้างสิคะ บรรยากาศดีนา (แต่ไม่รู้เบียร์จะอร่อยมั้ยนะ ^^)

    อยากกลับไปอีก อยากไปดูควีนส์เบย์เต็มๆตา (พลาดมากที่ได้แค่นั่งรถเมล์ผ่าน T^T)

    • rongnamcha said:

      น่าไปนะครับ ใกล้ๆ ด้วย
      แต่ถึงยังไม่ได้ไปก็มั่นใจได้อย่างนึงครับว่า…เบียร์อร่อยแน่นอน!
      เพราะรสชาติของสุรามักถูกขับกล่อมและนำพาด้วยบรรยากาศดีๆ เสมอ ^^

      • pattararanee said:

        เยสสสส! ^.^
        ปีนัง ทริปสามวันสองคืนก็อิ่ม (เบียร์) แปล้แล้วค่ะ 555
        จะรอชมภาพสวยๆ นะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: