Out of the pot dotted

การทำงานที่บ้าน
และมีเวลาอยู่กับตัวเองนานนาน
มันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นใบชาหนึ่งกำมือ
ที่หย่อนลงในกาน้ำชาใบสวย

รสชาติแรกสุดของน้ำชา
มันก็ฝาดเฝื่อนนะ
ผู้เชี่ยวชาญจึงบอกให้ลวกน้ำร้อนผ่าน แล้วทิ้งน้ำแรกไปโดยไม่ต้องเสียดมเสียดายมัน
เหมือนเวลาที่ขึ้นโครงสร้างงานตอนแรก ดูเหมือนแทบจะรื้อทิ้งไปจนหมด

พอใส่น้ำร้อนในกาเป็นหนที่สอง
ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไป
ส่วนประกอบในใบชาจะละลายออกมากับน้ำร้อน
บรรจงรินน้ำจากใบชาสีเข้มลงในถ้วยกาแฟใบโปรด
แล้วค่อยค่อยจิบทีละอึกราวกับกำลังชิมไวน์สุดหรู
แต่สัมผัสที่ได้รับจากน้ำชา มันน่าชื่นใจกว่าไวน์รสขมมากนัก
กลิ่นชาก็ไม่ชวนมึนเมา เพราะไร้แอลกอฮอล์แน่แน่
เหมือนทำงานอย่างตั้งใจและทำอย่างมีสติ

แต่พอดื่มน้ำชากานั้นไปสักพัก
เติมน้ำร้อนไปสักห้ารอบ
รสชาที่ได้จากใบชาที่แช่อยู่ในกาอยู่นานแล้วมันเริ่มจืดสนิท
และแล้วใบชาก็กลายเป็นกากชาที่เกือบจะหมดคุณค่าไปเลย
ก็เหมือนงานบางชิ้นที่ต้องแก้แล้วแก้อีก
ทั้งที่เค้นสมองไปจนสุดหลืบรอยหยักที่มีอยู่แล้ว แต่ก็หาอะไรใหม่กว่าไม่เจอ นั่นก็จนใจจริงจริงนะ

การจิบน้ำชาร้อนร้อน กลิ่นหอมจากใบชาช่วยบำบัดจิตใจได้มาก
และช่วยให้สมองโล่งขึ้น
ทีนี้หากน้ำชาไม่อร่อยแล้วก็ต้องเปลี่ยน
ต้องเอากากชาเก่าจืดชืดออกไปทิ้ง
ต้องหมั่นเติมน้ำร้อนและเปลี่ยนใบชาบ่อยบ่อย
นั่นนับว่าช่วยเตือนสติได้อย่างดี
แล้วไหนจะต้องลวกน้ำร้อนใหม่กันทุกรอบ
มันก็ทำให้มีสติมากขึ้นอีก
เตือนให้ตระหนักว่า อย่าทำอะไรด้วยความเคยชิน
หมั่นออกจากกา เปลี่ยนหรือเติมสิ่งดีดีลงไปด้วยสติปัญญา
แล้วน้ำชาจะอร่อยอย่างที่เราตั้งใจ
เรื่องของงานก็ทำนองเดียวกัน

image

2 comments
  1. rongnamcha said:

    อย่าทำอะไรที่เคย “ชิน” จน “ชา” สินะครับ🙂

    • pattararanee said:

      🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: