-ในวันที่ยืนบนรถเมล์-

เคยไปอ่านเจอที่ไหนสักแห่ง
ผู้เขียนเขียนไว้ประมาณว่า “เราควรฟังเสียงจากสิ่งแวดล้อมรอบตัว นั่งรถเมล์ก็ไม่ควรยัดหูฟังเปิดเพลงดังดังใส่เข้าไป ยกเว้นเวลาที่ต้องการโลกส่วนตัวสูงสูง เช่นเวลาที่อยากหลับบนรถเมล์”
นับแต่นั้นมา ฉันก็แทบจะทำตามความคิดนี้ตลอด 

พอได้ฟังเสียงรอบตัว สายตาก็ทำงานไปด้วยพร้อมกัน แต่ไม่แน่ใจว่า ‘ตาหรือหู’ ที่ทำงานก่อนกัน

ก่อนวันวาเลนไทน์หนึ่งวัน
ขณะยืนบนรถเมล์สาย 8 ฉันก็สังเกตการณ์สิ่งแวดล้อมรอบตัวเหมือนเคย
พอรถเมล์หยุดจอดที่ป้ายหนึ่งบนถนนพหลโยธิน ฉันมองลงไปที่ฟุตบาท มองผู้คนที่เร่งฝีเท้าเพื่อขึ้นรถเมล์
สายตาฉันหยุดตรงนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดสำหรับรอรถเมล์ ตอนนี้เขายึดครองเก้าอี้ตัวนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว

เขากำลังเอามือควานในถุงพลาสติกใบหนึ่ง เขย่าถุงแล้วยกขึ้นมาส่องดู ด้วยท่าทางของเขาดูเหมือนเขย่าไม่แรงเลย แต่เสียงสิ่งของที่กระทบกัน มันดังนะ เสียงดังจนฉันที่อยู่ห่างออกมายังได้ยิน แล้วเขาก็หยิบเอาฝาขวดน้ำอัดลมแบบฝาพลาสติกออกมาจากถุงใบนั้น
ก่อนที่เขาจะค่อยค่อยวางมันลงบนกระดานเกมหมาก…อะไรสักอย่าง เขาหยุดนิดหนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด
แล้วรถเมล์ก็ค่อยค่อยเคลื่อนตัวออกจากป้าย

ระยะเวลาที่ฉันสังเกตการณ์นี้ มันเหมือนสปอตทีวีซีสิบห้าวินาทีเอามากมาก แต่เป็นภาพที่ติดตาเหลือเกิน ภาพนั้นคอยรีเพลย์ซ้ำแล้วซ้ำอีก

ฉันจดจำภาพหมากกระดานนั้นได้บางส่วน แต่ไม่มั่นใจเลยว่ามันเป็นเกมหมากชนิดไหน เพราะบนกระดานนั้นมีฝาน้ำอัดลมวางอยู่จำนวนมาก

ชายคนนี้กำลังเล่นเกมหมาก…อะไรสักอย่าง…อยู่…คนเดียว
เหมือนว่าเสียงรอบตัวฉันจะเงียบหายไป เพราะเสียงความคิดส่งเสียงดังจนกลบเสียงอื่น
ฉันอยากรู้ว่า เขาคิดยังไงและมันสนุกยังไงที่เล่นเกมเพื่อจะชนะตัวเอง เพราะฉันเคยเล่นเกมหมากคนเดียว แต่มันไม่สนุกเลย

ชั่วระยะเวลาสั้นเท่านี้ ฉันพอจะเดาออกจากสิ่งของที่วางอยู่ข้างข้างตัวและทรงผมของผู้ชายคนนี้
ฉันเชื่อว่า เขาไม่ใช่คนปกติแน่แน่ อาจเป็นคนบ้า หรือโฮมเลสสติเฟื่องคนหนึ่งที่อยู่ในโลกส่วนตัว
ฉันไม่รู้ว่า ที่กระดานหมากอีกฝั่งมีคนในจินตนาการอยู่หรือเปล่า แต่ที่แน่แน่ เขาน่าจะมีความสุขที่ได้เล่นเกมนี้
เพราะเสี้ยววินาทีนั้น สีหน้านั้น ทำให้ฉันคิดไปเองว่า เขาอาจจะอยากบอกคู่แข่งของเขาว่า “เอาละ เราจะจัดการนายให้อยู่หมัดล่ะนะ”

นี่อาจเป็นสิ่งที่ทำให้ชายคนนี้มีชีวิตอยู่ได้ หล่อเลี้ยงหัวใจด้วยคำว่า ‘ชัยชนะ’ แม้จะเป็นชัยชนะเพียงแค่ในโลกจินตนาการของเขาเท่านั้น
ในโลกส่วนตัวที่เราเป็นผู้ชนะเสมอ มันจะมีความหมายมากกว่า…ชัยชนะในโลกจริงจริง…ได้ยังไงกันนะ

ฉันจมอยู่ในเสียงของความคิดที่ดังกว่าเสียงรอบตัวอยู่นานเหมือนกัน จนสักพักหนึ่ง ฉันก็กลับมาอยู่ในโลกความจริงที่รถเมล์ขับเร็วจนรู้สึกได้ แต่ใจฉันก็วกไปคิดไปถึงชายคนนั้นอีก
ถ้าเขาได้มายืนบนรถเมล์คันนี้ แบบที่ฉันยืนจับพนักเก้าอี้แน่นอยู่แบบนี้ เขาจะอยู่ในโลกแบบไหน เขาจะแสดงออกมาแบบไหน เขาจะรู้สึกสนุกหรือกลัว…

พอฟังเสียงสิ่งแวดล้อมรอบตัว ตาได้มองเห็น สมองได้ทำงาน ฉันก็จะคิดไปเรื่อยเรื่อย
แต่คำถามที่ฉันสงสัยนี่น่ะ จะไปหาคำตอบได้จากที่ไหนกันล่ะ
หรือฉันควรจะยัดหูฟังเปิดเสียงเพลงดังดังใส่เข้าไป ให้มันกลบเสียงอื่นอื่น รวมถึงเสียงความคิดของตัวฉันเองด้วย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: