วันนี้รู้ตัวแล้วว่า
วันนี้ว่าง
แต่พรุ่งนี้ไม่ว่าง เพราะนัดเพื่อนเคลียร์งานให้จบ
พรุ่งนี้อยากไปงานหนึ่งงานที่จะมีชาว wp ไปชุมนุมกัน
แต่เสียดาย อดไป แน่นอนแล้ว
เว้นเสียแต่ว่า เพื่อน ไม่มาเจอ
สัปดาห์ก่อน
งานชุกชุม
สัปดาห์ก่อนต้องไปทำงานในวันเสาร์
พลาดแล้วพลาดเลย งานเทศกาลละครกรุงเทพ 2552
นั่งนึกย้อนไป
ถ้ารู้ก่อนว่ามีงานนี้
แล้วไปไม่ได้
ไม่เหมือนวันนี้
ที่เพิ่งรู้
แต่ไม่ได้ไปดู
จะเสียใจ เสียดายมากไหม
วันนี้รู้แล้วว่า เวลาเป็นของเรา
เตรียมตัวออกจากบ้าน
ไปท่องโลกอื่นดีกว่า
เทศกาล World Film ยังมีนี่นา
ได้เวลาแล้ว
เวลาของเรา
ไปก่อนนะจ๊ะ
ไม่อย่างนั้น อาจจะเสียดายไปจนถึงพรุ่งนี้
ปล. แปลกใจที่เราไม่ได้รับข่าวสาร งานเทศกาลละครกรุงเทพ ปีนี้เลย
ทั้งที่เคยไป เคยลงทะเบียน เคยใส่อีเมล์ในใบลงทะเบียนนั้น
น่าเศร้าจริงๆ


ได้มาแล้ว สีน้ำหลุม มีทั้งหมด 12 สี ของมาสเตอร์อาร์ต
(อยากได้ซากุระเหมือนกัน แต่ขี้เกียจผสมอะ)
ลองหลุมๆ ดูบ้าง
เดี๋ยวจะลองเล่นไปเรื่อยๆ
แก้เครียดได้ดีนะ
ใครสนใจก็ลองดูจ้ะ
ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว
คนความจำสั้นอย่างเรา
ยังจำคำพูดของ น้าแท็กซี่คนนั้น
บนรถคันนั้นได้ชัดเจนแจ่มแจ๋ว
“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”
วิทยุในรถแท็กซี่
เปิดเพลงหลายเพลงที่ฟังแล้ว ต้องบอกว่า
‘เหยียบย่ำหัวใจ’
ฟังไปก็เดาไปเรื่อยว่า ดีเจจะเปิดเพลงอะไรต่อไป
‘จะตอกย้ำ ทิ่มตำกว่านั้นอีกมั้ย’
“เพลงต่อไป ถ้าเป็นเพลงพี่เบิร์ด ‘ไม่แข่งยิ่งแพ้’ น่ะ ตายแน่”
บรรยากาศที่มีคนมากมายพากันออกมาเที่ยวเล่นสนุกในวันปล่อยผี (ฝรั่ง)
แต่ใจมันบอกว่า เหงา
มันเป็นเพราะอะไร
เพราะการ ‘เลิกรักใครสักคนไม่ได้ใช่ไหม’
มันน่าเศร้า
ที่ต้องคอยถามใจตัวเองบ่อยๆ
จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
บางครั้งมันก็ไม่เศร้านัก
มันก็แค่เหงานิดหน่อย
แต่ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า
มีคำถามเดิม
เหงาอยู่เรื่อยๆ
ไปจนเท่าอายุของน้าแท็กซี่คนนั้น
จะรู้สึกเฉยๆ กับการพูดประโยคนี้
“เพลงสมัยนี้ ก็มีแต่เรื่อง ‘รักกับรัก’ เท่านั้นเอง”
ได้ไหม
ปล.
1 ว่าจะเอาเลขรถไปซื้อสลากกินแบ่งฯ แต่ลืม 555+
2 เมื่อคืนฝันว่า เจอกองถ่ายฯ ของนักเขียนคนดัง กำลังยกกองไปถ่ายอะไรสักอย่างที่เมืองหนาวๆ เห็นทีมงานใส่เสื้อโค้ชตัวหนามากกก
ไม่เห็นหน้านักเขียนในฝันนั่น แต่รู้สึกว่าสนุกดี “อยากเป็นหนึ่งในทีมงานจัง (เว้ยเฮ้ย)”
3 ไม่ใช่เลิกรักใครสักคนไม่ได้จริงๆ เขียนเพราะอารมณ์มันพาไปเฉยๆ น่ะ

